Jaarboek 1965 - pagina 61

dacht te verkrijgen, In de discussies over haar grondslagen is dit onder meer aan de orde bij de vraag, wat onder „existentie" moet worden verstaan. Het antwoord op deze vraag bepaalt mede, welke eisen men aan een bewijs zal hebben te stellen. Koksma's belangstelling voor probleem van signifische aard, die ook in allerlei gesprekken, bijvoorbeeld over dogmatische strijdvragen, naar voren kwam, is ongetwijfeld sterk gestimuleerd door zijn veelvuldige contacten met Van Dantzig. Ze kwam hem zeer te stade, bij het nadenken over het wezen en de waarde van de wiskundige kennis. Doch ook zonder dat wist hij en wees hij er op, dat alle menselijk kennen slechts ten dele is, waarom hij meer dan eens voor overschatting er van waarschuwde. Na zijn langdurige ziekte in i960 heeft Koksma zich in sterke mate beperkt tot de vervulling van zijn universitaire taak. Wel nam hij in augustus 1962 deel aan een in Nederland gehouden internationaal colloquium over ,,asymptotische verdeling modulo i " en heeft hij de inleiding daarbij door hem gehouden nog tot een laatste publicatie kunnen verwerken. Maar de zorg voor zijn colleges en zijn leerlingen was primair en het verheugde hem bijzonder, dat hij door het wegvallen van talloze plichten en beslommeringen zich volledig kon concentreren op de voorbereiding van zijn colleges. Vóór zijn ziekte gaf Koksma zich zelf van tijd tot tijd een cijfer voor hetgeen hij al docerend had gepresteerd. Hij kwam dan na een collegeuur de docentenkamer binnen en riep: „bijna negen" of ,,hoogstens zes". De grote betekenis van- zijn totale arbeid als docent valt niet door een cijfer uit te drukken. Evenzeer is het onmogelijk onder woorden te brengen voor hoevelen en op hoevele plaatsen hij tijdens zijn leven tot zegen is geweest. Zijn intens medeleven met de persoonhjke omstandigheden van allen, met wie hij in aanraking kwam, was menigeen tot steun. Een grote bereidheid met zijn scherp doch mild oordeel en wijs inzicht anderen behulpzaam te zijn, maakte hem voor niet weinigen tot een raadsman en vertrouwensman. En van dit alles was de diepste grond, dat hij al zijn gaven en krachten wilde stellen in de dienst van zijn Heer, Die er hem mede begiftigd had. Bij zijn zilveren ambtsjubileum in 1955 wenste Koksma geen groot opgezette viering, doch een sobere herdenking in 59

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen