Jaarboek 1967 - pagina 159

ze er nooit een gehad (later er wel een gekregen). Maar in het oude Griekenland en in sommige delen van Klein-Azië heeft de polis vaak nog een eeuw lang en soms nog langer haar politieke functie behouden; als communale levenseenheid functioneert ze nu nog in het Mediterrane gebied. Men heeft te weinig oog gehad voor wat er aan traditionalisme ook in het Hellenisme heeft gewerkt (trouwens, als men het begrip traditionalisme hanteerde, had men het dikwijls niet voldoende doordacht - Dr. W. Kassies heeft hierover in de inleiding op zijn dissertatie verstandige opmerkingen gemaakt). In het oude Griekenland bleef men bijvoorbeeld litteraire genres uit de 5e en 4e eeuw beoefenen, en lang niet altijd was dat fossilisering (ook buiten het oude land trouwens). Als de 19e eeuw een onderscheid maakte, deed ze het verkeerd: dan werkte het oude vooroordeel, en men zag niet, dat in de 3 e eeuw V. Chr. juist de Alexandrijnen de vernieuwers waren. Wanneer Droysen zijn boek publiceert, is het met de romantiek net afgelopen. Maar, zoals dat gaat, de geleerde wereld en de litteraturen niet minder bleven werken met de begrippen en de categorieën van de romantiek, alleen op andere verschijnselen toegepast en met een andere waardering. Dan gaat men „Hellenistisch" min of meer gelijkstellen met fris, oorspronkelijk, getuigend van eigen gevoel, romantisch (in de courante betekenis). De vondsten van de laatste decennia der 19e eeuw leken het oordeel te bevestigen. Er zijn (op een papyrus) ,,mimen" voor de dag gekomen van Herondas, half-dramatische voorstellingen uit het dagelijkse leven. Gevoed met de naturalistische roman als men was omstreeks 1890, was men enthousiast over het,,frisse realisme" van deze werkjes. Het begrip realisme, waar de algemene litteratuurwetenschap evenveel moeite mee heeft als de wijsbegeerte, hanteerde men uiterst argeloos; voor de stylering, die het werk van Herondas vertoont, had men te weinig oog. Er is een lied voor de dag gekomen, waarin een door haar minnaar verlaten meisje haar leed uitklaagt; het is een product, zoals ze gemaakt worden voor wat men tegenwoordig met dubbele katachrese aanduidt als „songfestival". Men heeft hier allerlei romantiek bij gehaald. In werkelijkheid is het een aflegger van een litterair werk, zoals dat met al die songs van Boudewijn e tutti quanti het geval is (we kunnen het hier nagaan, want vermoedelijk gaat het poëem terug op een gedicht van Theo157

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen