Jaarboek 1967 - pagina 149

cijnen, in astronomie en geographic. Ook de philologie is toen tot een wetenschap ontwikkeld, de Griekse philologie natuurlijk, en die is de moeder geworden van alles wat wij in Europa als philologie kennen (immers de scherpzinnige en diepzinnige philologie van India heeft men in Europa pas na 1800 leren kennen - toen was wat wij aan philologie bezitten in principe al volgroeid; alleen de linguïstiek heeft nog duidelijk geprofiteerd). In dat Museum ligt dus de oorsprong van onze litteraire faculteiten. En dank zij het in de beste zin van het woord liberale beleid van de Ptolemaeën hebben onze oude collega's hun vak kunnen beoefenen zondat dat hun gevraagd werd, wat die beoefening uit te staan had met ,,het leven" (wat dat in 's hemels naam dan mag betekenen). Naar hun ,,rendement" is nooit geïnformeerd: ieder zag toch, dat ze edities en commentaren maakten. De Ptolemaeën behhen echt de wetenschap bemind. Tot die philologen hebben enkele van de meest vooraanstaande dichters van Alexandrië behoord. Ik laat nu buiten beschouwing de belangrijke kwestie, of ze tot hun dichterschap gekomen zijn door hun philogie of omgekeerd. Deze dichters missen de totale, soms totalitaire levensgemeenschap, die de polis, de stad-staat, in het klassieke Griekenland gevormd had en die ze ten dele (zeker in het eigenlijke Griekenland, maar ook daar buiten) nog vormde. Alexandrië was een jonge stad, en het werd bestuurd door absolute monarchen. De eenheid van de archaïsche Griekse polis was eigenlijk in de 5e eeuw al gebroken (Plato's werk kan men voor een deel beschouwen als een poging om die eenheid op een nieuwe ,transcendente basis te herstellen) deze dichters trachten bewust of onbewust een gemeenschap op te bouwen van een happy few. Individualisme is een van hun duidelijkste trekken; het complement, kosmopolitisme, komt pas later - voor Egyptische zaken hebben ze niet de minste belangstelling, en van het al zo spoedig optredende godsdienstige syncretisme is bij hen nog zo goed als niets te bespeuren. Een kleine kring willen ze vormen. Maar nu was de grote kunst, die vlak voor hen lag, die van het Athene van de 5 e en 4e eeuw, juist gericht geweest op het hele volk. In de 5 e eeuw was het het drama geweest, dat alles beheerste (onderschat dit niet: een volksgemeenschap met feesten, waarvoor 147

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen