Jaarboek 1969 - pagina 21

Ik ben dankbaar, dat ik ook dit jaar een goede voortgang van de bouw mag vermelden. Het prachtige gebouw van de medische faculteit werd 13 februari 1969 door minister Veringa in gebruik gesteld. Het hoofdgebouw vordert goed. Met de bouw van het gedeelte voor de scheikunde in de keten van gebouwen voor de wiskunde en natuurwetenschappen werd een begin gemaakt. De psychologen namen ook hun intrek op Buitenveldert in een tijdelijk gebouw, het Psychologicum. De grond voor het permanente gebouw voor de polikliniek kon helaas nog niet worden verworven. Gelet op de groei van het aantal studenten zal het niet mogelijk zijn alle alpha en gammafaculteiten in het hoofdgebouw onder te brengen. De faculteit der sociale wetenschappen zal een eigen gebouw krijgen, waarvoor gelukkig op het terrein nog plaats is. Dit is een simpel verhaal over de bouw. Ik wilde, dat ik u iets kon laten merken van het denkvermogen en de inventiviteit, die achter deze zinnen schuil gaan.

Het corps docentium. Acht hoogleraren en zeven lectoren aanvaardden hun ambt. Twee buitengewone hoogleraren, drie gewone lectoren en twee buitengewone werden ordinarius. Een buitengewoon lector werd buitengewoon hoogleraar. Tal van wetenschappelijke medewerkers werden belast met een leeropdracht. Geen der hoogleraren of lectoren werd emeritus. Wel moest enkele malen afscheid worden genomen. Met ingang van i september 1969 ontving Gerbrandy op zijn verzoek eervol ontslag. Het is om verschillende redenen passend daarbij stil te staan. Gerbrandy gaat heen, omdat hij meent bij de sterke toeneming van het aantal studenten, mede gelet op de ontwikkelingen in de studentenwereld en het beslag, dat steeds meer voor bestuurlijke aangelegenheden op de tijd van de hoogleraar wordt gelegd, zijn taak als docent en wetenschappelijk onderzoeker niet naar behoren te kunnen verrichten. In de eerste plaats merk ik op, dat wij in dergelijke gevallen eikaars beslissingen moeten respecteren. Wij kunnen niet voor elkaar beslissen en wij mogen de beslissingen, die wij zelf' de juiste achten, niet aan elkaar opdringen. Dit betekent intussen niet, dat wij het met eikaars beslissingen eens moeten zijn. Juist aan hen, die de gevaren van de huidige situatie scherp zien, hebben wij meer dan ooit behoefte. Welke richting de universiteiten in de verwarringen van deze tijd zullen inslaan, is maatschappelijk en staatkundig van moeilijk te 19

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen