Jaarboek 1969 - pagina 54

Dit verklaart ook grotendeels de eenvoud die Freek zijn gehele leven is bijgebleven. Al was hij hoogleraar en bijvoorbeeld president-commissaris van de Luchthaven Schiphol, voor zijn vrienden bleef hij de eenvoudige, hartelijke kerel, die wars was - misschien wel eens te wars - van alle, volgens hem overbodige conventies. Hoe de door hem uit te oefenen functies hem bezig hielden, bleek mij toen ik hem - nog geen week voor zijn overlijden in het ziekenhuis bezocht. Wij spraken weinig, daarvoor was hij reeds te zwak. Twee dingen die hij zei, zijn mij bijgebleven: ,,Ik heb nu toch maar bedankt voor Schiphol", en ik kon merken dat dit hem moeite had gekost, en ,,Henk, als ik nog mag beter worden, zal ik wel niet meer dan 2 uren doctoraal college kunnen geven". O p dit punt heb ik hem volledig gerust kunnen stellen. Wat zijn jeugd aangaat vermeld ik slechts enkele feiten. Na de lagere school bezocht hij eerst de Mulo, omdat er nog geen Chr. H.B.S. in de omgeving was, en daarna de Chr. H.B.S. te Alphen a/d Rijn, waar hij in 1923 met succes eindexamen deed. In september van dat jaar werd Van Muiswinkel ingeschreven als student aan de N.E.H, te Rotterdam (toenmaals nog Nederlandsche Handelshogeschool genaamd), waar hij actief lid werd van de S.S.R. Ik herinner mij nog goed dat hij in de brede gangen van het gebouw, waarin de N.E.H, tot voor kort was gevestigd, liep of stond te praten te midden van vele medestudenten. Dit was typerend voor hem. Hij was geen eenzame figuur, maar iemand die mensen om zich heen verzamelde, of beter gezegd, aantrok door zijn hartelijkheid, zijn humor en ook zijn gezag. (Het aantal mopjes dat ik van hem gehoord heb, is ontelbaar). Hij kon met grote beslistheid zijn mening over allerlei zaken kenbaar maken, en wist daarvoor de juiste woorden te kiezen. Toch kon hij ook ongelijk bekennen, of zijn mening voor beter geven als men hem met doorslaggevende argumenten bestreed. De zoeven genoemde humor kwam ook sterk naar voren in zijn speeches. Vooral in zijn tafelspeeches, wist hij vaak op onnavolgbare wijze een grote dosis humor te verwerken. Hij vertelde mij eens dat hij voor het houden van een of andere gelegenheidsrede, gewoonUjk de spreuk van de dag uit zijn succes agenda nakeek en vaak te pas wist te brengen (ofschoon deze spreuken bepaald geen garantie zijn voor humor). Wilde men Van Muiswinkel op zijn praatstoel hebben, dan moest men beginnen over zijn gezin, of over vissen of jagen. Vooral voor het laatste had hij een ware hartstocht. Met veel verve kon hij van zijn ervaringen verhalen; maar hij was ook zo, dat hij plotseling voor de deur stond met een geschoten haas of konijn. Dat hij zeer begaan was met het lot van het wild waarop hij jaagde, kan niet gezegd worden. Van Muiswinkel behaalde in 1928 zijn doctoraal examen en 52

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen