Jaarboek 1969 - pagina 165

dat geval in één der verdragsstaten op de rechten van de mens inbreuk wordt gemaakt, is het niet alleen het recht, doch ook de plicht van de overige staten een klacht bij de bevoegde instantie in te dienen, zoals dat door een aantal staten, waaronder Nederland, met betrekking tot Griekenland is gedaan. Ook dan nog speelt het typische eigen culturele karakter van de afzonderlijke staten een rol. Wie de hier en daar in Nederland bestaande godsdienstige bezwaren tegen bepaalde regelingen en de op grond daarvan beweerde inbreuk op de vrijheid van godsdienst aan buitenlanders duideUjk heeft proberen te maken, heeft daar wel weet van. Daarmee wil ik overigens niet stellen dat deze bezwaren te verwaarlozen zouden zijn of van ondergeschikte betekenis zouden zijn. Voor de betrokken gewetensbezwaarde betekent het voldoen aan de wettelijke verplichting een inbreuk op zijn overtuiging, op de ontplooiing van zijn persoonlijkheid en het zal wederom een kwestie van afweging van belangen zijn, wat moet prevaleren. N u de conventies in V.N.-verband eenmaal zijn gesloten, conventies die een vrij exacte omschrijving geven van de te waarborgen rechten en vrijheden, zou het - gezien deze ideële en sociologische bepaaldheid van de rechten van de mens geenszins uitgesloten moeten worden geacht dat er, zolang mondiale waarborging nog niet mogelijk is, regionale instanties in het leven zouden worden geroepen die met de controle op de naleving van deze verdragen - die overigens eerst van kracht worden indien zij door 35 staten zijn geratificeerd zouden zijn belast. In deze richting gingen ook voorstellen, gedaan op de regionale conferenties van de Internationale Juristencommissie. Wat moeten we nu aan in het jaar van de Rechten van de Mens met al die verschillende waarden-schema's, met al die uiteenlopende cultuur-historische situaties en sociale achtergronden ? Kan men niet zeggen dat wij sinds 1948 gestadig achteruit zijn gesukkeld, omdat er toen althans nog een begin van overeenstemming bestond ten aanzien van wezen en inhoud dezer rechten, gezien de toenmalige samenstelling der V.N. (de communistische staten onthielden zich destijds, terwijl de toevloed van nieuwe, merendeels jonge staten, deze overeenstemming illusoir heeft gemaakt) ? Is niet de unanimiteit, waarmee in 1966 de beide verdragen inzake de rechten van de mens zijn goedgekeurd, een sluier over een fundamentele onenigheid, een schijn-unanimiteit? Blijkt dit niet zonneklaar uit het feit dat de gehele materie van de rechten van de mens, door de jonge landen met name, dienstbaar wordt gemaakt aan de strijd tegen kolonialisme en rassendiscriminatie? Wie de voorbereidingen heeft meegemaakt van de V.N.conferentie, die dit jaar in het kader van het jaar van de Rechten van de Mens te Teheran is gehouden, kon zich afvragen wat nu eigenlijk het thema was van deze conferentie: dekolonisatie en apartheid of de rechten van de mens. Aan dit 163

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen