Jaarboek 1969 - pagina 48

woord niet gesproken. Van sociale rechten is in het geheel geen sprake. De van de vrijheidsrechten niet afhankelijke overheidsinstellingen - dit is een waardevolle gedachte - mogen deze doorbreken. Kuyper ging ten onrechte van de oneindige waarde der menselijke persoonlijkheid uit. Opnieuw, dit prikkelt tot bezinning. Het is tevens fragmentarisch en vormt geen eenheid. Als ten overvloede is er een enkele dissonant indien ook het praktisch politiek optreden binnen het gezichtsveld wordt getrokken. In 1962 wordt een straf Nieuw-Guinea-beleid verdedigd, vindt een op formalistische gronden steunend verzet tegen de mammoetwet van minister Cals een samenvatting, vooral omdat de vrijheid bedreigd wordt geacht, in een wat krampachtig omklemmen van vastliggende getallen voor schoolstichting en stuit men op een anti-socialisme, dat aan voorhanden sociale nood voorbijglijdt; het is alsof de beginselen de feiten volkomen hebben weggedrukt en het anders zo evenwichtig oordeel tijdelijk ietwat uit de balans raakte. Boven alles is Scholten docent geweest. Van Boerhaave, de grootste medicus die wij in Nederland hebben gekend, wordt verteld hoe hij ook in zijn laatste levensjaren de studenten vermocht te boeien met - behalve bij de chemie, waarbij hij de stof uitgeschreven had - enkel van aantekeningen voorgedragen colleges, simpel wat de vorm betreft maar vol inhoud, didactisch geheel verantwoord, tevens onderhoudend in de hoogste mate; geen leerling of hij sprak later met grote erkentelijkheid over dit onderricht. Het is opvallend dat niemand die Scholten zijn lessen hoorde geven anders dan met bewondering vervuld was en ruimschoots daaraan uitdrukking gaf. Hij beheerste zijn stof volledig. Hij had al heel weinig moeite te formuleren. Werkelijk was hij een meester in het gesproken ,,belerend" woord. Praktisch zonder versprekingen leidde hij zijn gehoor stap voor stap naar het doel dat hij zich gesteld had. Behept met de nieuwsgierigheid die naar karakteristieke feiten zoeken doet, had hij zich door voortdurende studie een schat van prikkelende gegevens eigen gemaakt waaruit hij kwistig meedeelde. In Utrecht reeds befaamd onder enkele generaties onderwijzers, begon in Leiden voor hem de academische victorie. Naderhand herhaalde hetzelfde zich te Amsterdam aan de Vrije Universiteit. Vermoedelijk was hem de parlementaire geschiedenis het liefst, meer dan het staatsrecht. Hij kon zich zelf bij zijn uiteenzettingen over het treffen tussen de politici de teugel vieren. Hier en ginds grijpend in spannende gebeurtenissen, had hij ook de gelegenheid over het heden zich uit te laten, de oligarchie van partijen, de wisselvalligheid van staatkundige leiders, die het ,,Gebot der Stunde" volgden, de door hem vermoede achtergrond der dingen: omstreeks 1874 zou er met de gedachte aan een omwenteling in protestantse kring zijn gespeeld. Soms bezigde hij de vragende vorm, kwestie na 46

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen