Jaarboek 1981-1982 - pagina 79

Het heengaan van de hoogleraar Hellema op ruim 81-jarige leftijd betekent een verbreking van de laatste band aan het lotgeval der faculteit gedurende de tweede wereldoorlog op het professorale vlak. Benoemd om de nieuw ingestelde leerstoel van het belastingrecht te bezetten, kon hij zijn ambt op 14 november 1941 aanvaard, in feite niet uitoefenen: een harde gevangenschap van enkele maanden doorstond hij in het Amersfoortse concentratiekamp met standvastigheid. Eerst na 1945 heeft hij zich aan zijn vak kunnen wijden; hij ontwikkelde ten behoeve van universiteit- hij trad van 1946 tot 1956 als ab-actis van de senaat op - en faculteit inzonderheid gedurende de eerste jaren van het professoraat een geduchte activiteit; hij was sinds zijn vestiging als advocaat in de hoofdstad (1924) steeds een uiterst druk bezet man geweest, hij kon uiteenlopende taken aan en genoot zelfs kennelijk van het veel om handen hebben. Vanaf 1952 zou hij gedurende een tekort - impulsief afgebroken - lidmaatschap der Eerste Kamer ook naar buiten laten blijken dat hij voor ingespannen arbeid niet terugschrikte en hij hield zeer ter zake kundige redevoeringen het fiscaal en economisch gebeuren betreffend, die de discussies in de senaat verlevendigden. Voor de studie van het belastingrecht aan de Vrije Universiteit heeft hij een stevige grondslag gelegd. Hij stelde vrij zware eisen, maar hij had een stevige greep op de stof en wist tevens op een bepaalde wijze zijn studenten te boeien. Publiceren deed hij weinig maar in zijn gehele optreden een stelselmatig man, bood hij op zijn colleges een overzichtelijk geheel, tegelijk zijn persoonlijke opvattingen niet verzwijgend. Zijn streven was het belastingrecht niet geïsoleerd te behandelen. Hij bezat een ruime juridische belangstelling, zijn opnemingsvermogen was groot. Misschien omdat hij niet aan de Vrije Universiteit gestudeerd had gevoelde hij behoefte in zijn toch wel technisch vak een principiële verdieping aan te brengen. Hij was, hoezeer ook één in de school van het leven geoefend jurist, die nooit een dissertatie schreef, beducht voor in pragmatiek verzandende rechtswetenschap; dus probeerde hij bij een steeds wisselend toegepaste, veel feitelijke kennis veronderstellende wetgeving enkele hoofdzaken naar voren te halen. Van aanleg een strijdvaardig pleiter, die zich vierkant plaatste achter door hem aanvaarde ,,zaken", heeft hij, die soms stormachtig kon optreden, zichzelf steeds in de hand gehouden. Hij onderscheidde zich van anderen daarin dat hij vooreerst aan het zijne tegengestelde standpunten volstrekt zuiver weergaf en vervolgens op de sterkste argumenten van de wederpartij inging. RechtUjnig was hij ongetwijfeld, maar daarin bezat hij ook ruime verdienste. Toen sedert 1945 zich een krachtige stroming baan brak om allen die het voorheen niet breed hadden gunstiger sociale en fiscale regelingen te bieden, ijverde hij - zonder tot eenzijdigheid te vervallen - voor een gehjke behandeling van hen die een vrij beroep uitoefenden. Dat hij daarbij soms alleen kwam te staan, deerde hem, die een geboren individuaUst was, weinig, want hij was steevast van zijn eigen gelijk diep doordrongen. Hij stond te sterker omdat hij tegenover zich vond regeerders die er niet wars van waren het belastingrecht een zekere eigen wettelijkheid toe te kennen en het juiste evenwicht tussen overheid en onderdaan te sterk verstoorden. Hem kenmerkte een sterk besef 77

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen