Jaarboek 1981-1982 - pagina 76

Rijnsdorp was doorvoed van gereformeerde beginselen, maar had ze met de jaren kritisch verwerkt. Tegen het einde van zijn leven sprak hij er eerbiedig, maar altijd wat afstandeUjk over, een afstandelijkheid die nooit hautain, laat staan denigrerend of kwetsend was, maar juist uit eerbied voortkwam. Daarom klonk het mij even badinerend als diep gemeend in de oren, toen hij mij enige jaren geleden eens heel zakelijk zei: ,,Zie je, ik ben wat allergisch voor preken en gedichten." Maar beide had hij eerst levenslang geproefd, genoten en verwerkt. Zoals Bavinck in de laatste jaren van zijn leven al meer uitweek naar de gebieden die rondom de theologie lagen, zo valt op dat Rijnsdorp, die via de muziek en de letterkunde zich ook grondig op de protestantse theologie bezonnen had, al meer geboeid werd door boeken die rondom theologie en letterkunde lagen, boekwerken die men juist wanneer men door de letterkunde en de theologie was heengegaan, eerst recht kon beoordelen. Daartoe gestimuleerd door de redactie van Trouw, waar hij via de vroegere Standaard en de bladen van het Diemer-kwartet bij beland was, las hij met ijver al wat ,,de krant" hem zond, en was hij zelf benieuwd hoe hij, al lezende, zijn eindoordeel vormde en hoe hij dat in het kort schriftelijk vastlegde. Zijn persarbeid wist hij kort, snel en puntig te formuleren. Aan breedsprakerigheid heeft hij nooit geleden. In zijn recensies prees hij zelden, maar deed ook nooit onrecht aan; hij wist altijd wel iets te waarderen, en dat kwam dan ook steeds duideUjk bij de lezers over. Op een leeftijd dat anderen niet meer toekomen aan pen en papier, was zijn lezen en schrijven voor hem - vooral na de dood van zijn vrouw in 1977 - al meer de gespannen maar ook blijde activiteit waarin hij zijn laatste inspiratie beleefde en voor zijn lezerspubliek vastlegde, zich bewust van zijn grote verantwoordelijkheid voor de opinievorming in eigen kring en daarbuiten. Zelden is een eredoctoraat zo terecht verleend als dat aan Rijnsdorp door de literaire faculteit van de Vrije Universiteit in 1965. Het is gevolgd door een nog meer dan vijftienjarige schrijversactiviteit. Onvoorzichtigheden beging hij nooit, en het gezag dat zulk een eredoctoraat nu eenmaal verleent, heeft hij vooral in dienst gesteld van het publiek dat achter de idealen van de Vrije Universiteit staat, zonder dat het oordeel van andersgezinden aan zijn aandacht ontsnapte. Hiermee in verband stond dat - anders dan bij zoveel literatoren soms het geval is - de persoonlijke ontmoeting met Rijnsdorp niet tegenviel: hij was evenals Gerretson en Anton van Duinkerken in persoonlijk contact die hij was in zijn geschriften. Zoals Gerretson zich ook bij persoonlijke gesprekken de boeiende verteller betoonde, die uiteenzettingen kon geven die waard zouden zijn geweest direct te worden opgete74

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen