Jaarboek 1984-1985 - pagina 35

nische minderheden' een belangrijke aanzet gaf. Het zou te onbescheiden zijn de wijzigingen in het regeringsbeleid die deze rapporten hebben ingeluid, uitsluitend op het conto van de Raad te schrijven. Per definitie is het onmogelijk na te gaan of ze niet ook zonder het werk van de WRR tot stand zouden zijn gekomen. Onmiskenbaar is echter dat de Raad in deze gevallen aansluiting vond bij de maatschappelijke discussies, respectievelijk deze door de pubUkatie van zijn denkbeelden heeft gestimuleerd en bespoedigd, en dat een aantal kort daarop genomen kabinetsbesluiten sterk door de WRR was geïnspireerd. Andere raadsrapporten daarentegen hebben op het beleid een minder duidelijk aantoonbaar effect gehad. Op het rapport 'Herwaardering van welzijnsbeleid' werd door de politiek betrekkelijk gunstig gereageerd, maar het stuk speelt toch voornamelijk een rol in de beleidsdiscussie. Het rapport 'Samenhangend mediabeleid' - eveneens uit 1982 - werd algemeen, door sommigen zelfs met enthousiasme, verwelkomd maar van het samenhangend geheel is in het touwtrekken tussen Hilversum, bedrijfsleven en Den Haag weinig overgebleven. Beide rapporten bevatten wel degelijk een aantal analyses en conclusies die van belang waren voor de ontwikkeling van het regeringsbeleid, maar daarbij was de blik veeleer op de middellange dan op de korte termijn gericht. Wie nu, drie jaar na het verschijnen, de beide rapporten nog eens uit de kast haalt, zal net als ik tot de conclusie komen dat een aantal thans actuele vragen destijds reeds haarscherp door de WRR is geanalyseerd. Alleen, te weinigen herlezen zo een rapport na drie jaar. Het lot van een toekomstgerichte instelling als de WRR is misschien dat te weinigen zich nog zijn uitspraken over die toekomst herinneren op het moment dat die toekomst eenmaal is aangebroken. Toekomstgerichte instelhngen doen er trouwens goed aan dat gebruik ook zelf te hanteren. Een ander gevaar dat in dit verband op de loer ligt, is dat rapporten van de WRR die duidelijk voor de lange termijn zijn bedoeld, worden beoordeeld naar maatstaven die op de korte termijn spelen. Het jongste rapport 'Waarborgen voor zekerheid' vormt daarvan een treffend voorbeeld. Het rapport beoogt een aantal ontwikkelingen rond de sociale zekerheid te analyseren en lijnen naar de toekomst door te trekken. Op grond van zijn analyses kwam de Raad tot de conclusie dat de plaats van de sociale zekerheid in de samenleving van nu, en zeker in die van straks, geheel anders is dan toen het huidige stelsel werd opgezet. Vervolgens schetste de Raad enkele hoofdlijnen voor een nieuw stelsel, in de hoop daarmee de maatschappelijke discussie over dit onderwerp verder te stimuleren. 33

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen