Jaarboek 1987-1988 - pagina 24

Voor de krant is dat wellicht genoeg. De universiteit als verantwoordelijke onderwijsorganisatie moet verder kijken. De overige cijfers bieden daarvoor reden genoeg. De publieke discussie stelt vast dat relatief veel studenten de eindstreep niet of te laat halen en analyseert volgens het eenvoudige dilemma: een van tweeën, de studielast is te zwaar, of de student studeert te weinig doelgericht. In het eerste geval analyseert men niet verder, maar stelt vast dat de verantwoordelijkheid voor het lang studeren bij de instellingen ligt. In de tweede mogelijkheid blijkt men bitter weinig geïnteresseerd, vermoedelijk uit vrees van moralisme verdacht te worden. Hier in huis hebben we ons met zo'n globale, uniformerende benadering niet tevreden gesteld. Er zijn verschillende categorieën studenten, verschillende studierichtingen; lang niet alles past in het ene schema. Sinds 4 jaar houden we daarom per studierichting per generatie studenten de studievoortgang nauwgezet in het oog. Deze systeembewaking is erop gericht de studeerbaarheid van de curricula te beoordelen (een kwaliteitsaspect van programma's) en een indicatie te krijgen van de door de studenten gevolgde studie-strategieën. Een studieprogramma is studeerbaar als de qua geschiktheid gemiddelde student met een tijdbesteding van 4 jaren de studie in de cursusduur kan voltooien. Daarnaast moet het programma bijv. zo opgebouwd zijn dat er geen flessehalzen in zitten, en vooral moet aan de vooronderstelling zijn voldaan dat de propedeuse selecteert wie de capaciteiten heeft om de studie te voltooien, zodat men onvoorziene omstandigheden voorbehouden daarna de eindstreep kan halen. Als studieprogramma's aan deze eisen voldoen, zijn vertragingen of andere haperingen te wijten aan de uitvoerders van het programma, t.w. docenten en studenten. Waar daartoe aanleiding is, worden nadere evaluatie-onderzoeken verricht om gebreken aan het licht te brengen en plannen te maken om die te verhelpen. Dat resulteert o.a. in cursussen ter verbetering van doceervaardigheid en studievaardigheden. 5. Twee resultaten van deze analyses zijn opvallend: het relatief aanzienlijke aantal vertragingen en verdwijningen in de propedeuse, en de vertraging na de propedeuse in veel studierichtingen. Op beide ga ik nader in. 5.1. Eerst de laatste. Ik roep in herinnering onder welke condities we in 1982 aan de eerste eerste fase begonnen. Dat gebeurde krachtens de wet Twee-fasenstructuur van 1981 die definitief het vijfde cursusjaar van de eerste fase had laten vervallen voor alle studierichtingen en in principe ruime mogelijkheden liet voor tweede fases (incl. onderzoekersopleidingen). Dat de eerste fase in de meeste gevallen de enige zou blijven werd pas enkele jaren later duidelijk (1984). Voor de financierende overheid betekende dat het uitsparen 22

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen