Jaarboek 1987-1988 - pagina 96

1947 een einde gekomen aan de spellingstrijd. De teleurstelling die deze wet voor hem en zijn promotor betekende, proeft men in zijn zeventiende stelling: 'Het facultatief stellen van de naamvals-n in de jongste 'spelling-voorstellen betekent slechts in schijn het innemen van een onbevooroordeeld standpunt en ondergraaft de taaltucht, zelfs al zou de keus voor een belangrijk deel des volks niet terstond illusoir gemaakt zijn'. Het behoeft geen betoog dat Caron van de vrijheid die de wet bood, in die zin gebruik gemaakt heeft dat hij de naamvals-n, zij het zo onopvallend mogelijk, altijd is blijven schrijven. Tegenover de teleurstelling die de taalpolitiek hem bracht, stond de voldoening dat zijn herwaardering van de oude grammatici vrijwel algemene bijval vond. De kwaliteit van zijn wetenschappelijk werk leidde ertoe dat hij in 1952, bij het emeritaat van Wille, benoemd werd tot hoogleraar aan de Vrije Universiteit. In zijn inaugurele rede. De reductievocaal in het verleden, belichtte hij opnieuw een vraagstuk uit de historische klankleer met uitspraken van oude grammatici. Zijn leeropdracht omvatte de Nederlandse taalkunde, het Oudgermaans (in casu Gotisch en Oudnoors) en tot 1960, toen daarvoor een afzonderlijke leerstoel werd gesticht, de Algemene Taalwetenschap. Een omvangrijke onderwijstaak, die pas vele jaren later verlicht werd door de aanstelling van medewerkers. Toch vond hij tijd om zijn onderzoek voort te zetten. In 1953 verscheen van zijn hand een heruitgave - met inleiding en toelichting - van twee werken van de zeventiende-eeuwse grammaticus Christiaen van Heule, aan wie hij in zijn proefschrift al een hoofdstuk had gewijd. Ze vormden samen het eerste deel van de reeks 'Trivium', die Wille met Caron en G. Kuiper in het leven had geroepen. Het was hun bedoeling een mogelijkheid te scheppen om oude Nederlandse geschriften op het gebied van de grammatica, de dialectica en de rhetorica opnieuw uit te geven. Caron heeft later nog drie delen van de serie verzorgd. Wat zijn colleges betreft, kan gezegd worden dat Caron zich daarin een onderwijsman in hart en nieren toonde. Om een ingewikkeld probleem helder uit te leggen was hem geen moeite te veel. Wat hij, in het voetspoor van Wille, zijn studenten vooral trachtte bij te brengen, was een onvertroebelde visie op de taalhistorische problemen van het Nederlands waarmee hij zich als wetenschapper bezig hield. Het middel bij uitstek daartoe was zijn inziens de nauwgezette bestudering van wat het voorgeslacht in verband met deze problemen te melden had. Zelf liet hij een tekst niet los voordat die hem zijn laatste geheim had prijsgegeven - hij was ook een groot liefhebber van het schaakspel! - en in deze kritisch-analytische leestechniek ging hij zijn studenten op vele van zijn colleges voor. Een neerlandicus moet een goede lezer zijn. Caron had dit als geen ander begrepen. Door zijn herwaardering van de oude Nederlandse grammatici heeft Caron er in belangrijke mate toe bijgedragen dat het wantrouwen waarmee zij indertijd werden benaderd, verdween. Zijn interpretatie van hun werk stelde hen als taaibeschrijvers in een onverdeeld gunstig daglicht en bracht lastige problemen uit de geschiedenis van het Nederlands dichter bij een oplossing. Dit is zijn blijvende verdienste voor 94

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen