Jaarboek 1987-1988 - pagina 25

van een niet onaanzienlijke uitgavenpost, voor de studenten betekende het dat ze in de meeste gevallen de eerste fase als eindfase moesten gaan beschouwen; met andere woorden, de startcompetentie voor een maatschappelijke loopbaan moest met het programma van 4 jaren worden verworven. De beschikbare gegevens wettigen het vermoeden dat menigeen de ruimte van de 2 extra inschrijvingsjaren tenminste gedeeltelijk heeft benut om binnen en buiten de universiteit in aanvulling op het curriculum extra kwalificaties te verwerven en de afsluiting van de studie uit te stellen tot tegen het einde van de totale periode van 6 jaren. Met andere woorden: het uitblijven van tweede fase programma's veranderde het karakter van de eerste fase ook zonder dat de programmering ervan werd veranderd en bevorderde studie-verlenging. Waar tweede fases conform de oorspronkelijke plannen zijn gerealiseerd (in de medische richtingen) valt dit oprekken van de eerste fase nauwelijks te bespeuren. Nogal logisch, zou ik zeggen. Na de propedeuse wordt langer gestudeerd dan strikt nodig is. Op grond van het tot nu toe verrichte evaluatie-onderzoek is dat niet te wijten aan een te zware studielast of aan gammele programma's; de standaardstudent wordt niet overvraagd. Wel zijn er goede aanwijzingen voor uitstel van afstuderen om beter beslagen aan een maatschappelijke loopbaan te beginnen. Dat rechtvaardigt de stelling dat studenten die in één spoor blijven (vanaf hun eerste inschrijving als student niet van studierichting veranderen) niet op grote schaal overschrijdingen van de termijn van inschrijving als student te zien geven, maar wel hun bestaan als student zo lang mogelijk rekken. De gemiddelde studieduur wordt door deze strategie verlengd, maar die langere studieduur is geen bewijs van te zware belasting of slordige studieprogramma's. Is het dan gerechtvaardigd dit studiegedrag van studenten te diskwalificeren, het te beschouwen als verstoring van het gewenste patroon van 4 jaar en niet langer, en van onvoldoende systeembeheersing in het hoger onderwijs te spreken? Mij riekt dat te veel naar gestandaardiseerde productie, een soort universitaire bioindustrie. Mijns inziens is het verantwoord er vooralsnog van uit te gaan dat deze studenten individueel gezien een rationele studiestrategie volgen. Ze maken gebruik van de maximale mogelijkheden aan gesubsidieerde inschrijftijd (incl. wettelijke verlengingen), tenzij er doorslaggevende redenen zijn om de eerste fase eerder af te ronden (bijv. de doorstroom naar de tweede fase of een zeer aanlokkelijke arbeidsmarkt). De wens van de minister van Onderwijs en Wetenschappen is -het spijt me voor hem- kennelijk onvoldoende reden.

23

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen