Jaarboek 1987-1988 - pagina 97

de wetenschap. Zijn emeritaat in 1971 was de aanleiding om zijn proefschrift, zijn inaugurele rede en de daarbij aansluitende publikaties te herdrukken in een verzamelbundel, die de titel Klank en teken kreeg. De bundel bevat ook zijn scherpzinnige studies over de Oudnederlandse pennekrabbels uit Oxford. In zijn afscheidscollege stelde hij aan de orde wat er bij de oude grammatici te vinden is voor de reconstructie van Vondels uitspraak (hoe hij zich die voorstelde, blijkt ook uit een geluidsbandje op de afdeling Vaderlandse Geschiedenis van het Rijksmuseum in Amsterdam, waarop hij Vondels gedicht Kinderlijk heeft ingesproken). Met diepe ontroering herdacht hij bij deze gelegenheid zijn leermeester Wille, de enige die hij als zijn autoriteit heeft erkend. Caron bracht zijn emeritaat in Driebergen door, waarheen hij verhuisd was om dichter bij enkele van zijn kinderen te wonen. Door verzwakking van zijn lichamelijke en geestelijke vermogens ging het werken op den duur niet meer zoals hij zich had voorgesteld. Nog twee publikaties zagen het licht. Het overlijden van zijn vrouw in 1979 was een slag die hij niet meer te boven kwam. Enige tijd later volgde zijn verhuizing naar een bejaardencentrum. Hij overleed op 3 maart 1988, in de vrede des geloofs. J. Knol

95

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen