1901-1902 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 26

22 In de physiologische en pathologische atrophie bestaat er dus tusschen de cellen eene aanhoudende worsteling; het aanvallen van de macrophagen eenerzijds en de verdediging met behulp van beschermende secreties anderzijds. Kan de algemeene regel van de atrophieën ook op de seniele atrophie toegepast worden? Samuel zegt daarvan: „De seniele degeneratie is niet afhankelijk van de voeding, noch van de resorptie van het voedsel, maar is uitsluitend het gevolg van de typische dispositie der weefsels en bijgevolg onvermijdelijk." Werpen we een blik op de seniele veranderingen, dan zullen we constateeren, dat zij in eene atrophie der verschillende weefsels bestaan, met afzetting van vet en kalk. Deze atrophie der cellen, hoewel zeer verbreid, treft intusschen niet alle cellen; er gaan aanhoudend nieuwe lichaampjes in 't bloed en het bloedverlies wordt altijd gecompenseerd. Het epithehum wordt aanhoudend gereproduceerd, huid- en andere wonden worden regelmatig gesloten. Dit pleit dus tegen de opvatting van Weismann (Zie Alg. Praed.). De seniele atrophie der weefsels is ook niet algemeen. Het bindweefsel maakt eene uitzondering. Charcot zegt in zijn „Logons sur la maladie des vieillards": Waarin bestaat deze atrophie, die hare werking uitstrekt over het geheel van organen en weefsels? Het is een proces van eenvoudige atrophie; de celelementen van het parenchym en misschien ook de nerveuse elementen verminderen progressief in volumen, maar zonder in hun structuur eenige essentieele wijziging te vertoonen. Dit is vooral merkwaardig, volgens Otto Weber, in de spieren der grijsaards, waarvan de samenstellende deelen bleek zijn, van geringen omvang en alle bijna van gelijk volumen, juist het tegendeel van hetgeen in den volwassen leeftijd het geval is. Intusschen neemt het bindweefsel niet in denzelfden graad deel aan deze langzame destructie, men ziet het zelfs in de buikorganen de overhand krijgen boven de specifieke deelen (zooals Dr. Bastion dit aantoonde). Bijna 20 jaar later komt Demange ongeveer tot dezelfde conclusies. Alzoo dus: atrophie der specifieke bestanddeelen der weefsels en daarvoor in de plaats hypertrophie van bindweefsel. Demange zocht de oorzaak voor deze veranderingen in de sclerose van de vaten. Toch is 't zoo eenvoudig niet. Er moet gelet worden op degeneratieverschijnselen, die lang voor de vaatsclerose beginnen. Hieromtrent is 't beste te vinden bij de ovarién. De atrophie der ovula begint spoedig en blijft voortduren, d. w. z. op een tijdstip, waarin geen sprake kan zijn van stoornissen in de voeding door de arteriosclerose. En toch is deze atrophie op jongen en ouderen leeftijd dezelfde.

•

i f ^j^

.

,1 f |L ^ » » !?

JH

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen