1901-1902 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 50

46

Dit, wat de rapporten betreft, die reeds voor de opening van het Congres in druk verschenen v?aren en waarvan ik slechts enkele meedeelde. Indien ik moest zeggen welke spi'ekers van de beide scholen op het Congres zelf het meeste succes hadden, dan zou ik niet aarzelen te noemen: Enrico Ferri en Garnier, de eerste professor in 't strafrecht aan de Universiteit te Kome, de laatste geneesheer-directeur van de Infirmerie spéciale de la Préfecture de police te Parijs. De derde dag is de groote succesdag van Ferri geweest. Toen heeft de leider der sociaal-democraten in Italië zich als een vurig redenaar doen kennen, die na een uur onafgebroken aan 't woord geweest te zijn, vroeg of hij wilde uitscheiden, maar door een machtig applaus gedwongen werd voort te gaan. Zijne rede, in goed Fransch uitgesproken, was één triomf, waartoe zeker zijne kranige figuur en zyne gloedvolle taal niet weinig bijgedragen hebben. Het onderwerp, door hem behandeld, „la symbiose du crime", was voor hem slechts eene aanleiding om zijne beginselen breed uiteen te zetten. De misdaad werd door Ferri een natuurlijk verschijnsel genoemd. Indien men normaal noemt, wat constant is, en indien men bedenkt, dat zelfs de ziekte enkele nuttige gevolgen voor het individu zelf kan hebben en voor de gemeenschap, is het duidelijk, dat er een kiem van waarheid ligt in de schijnbaar zoo paradoxale uitdrukkingen van Albrecht, die op het eerste Congres had gezegd, dat de misdaad een verschijnsel van „normalité biologique" was, van Durkheim, die in 1898 de misdaad een feit van „normalité sociale" genoemd had en van Lombroso, die in 1895 van de „bienfaits du crime" gesproken had. De misdadigers zijn altijd abnormaal. Maar er zijn „anormaux involutifs" met atavistische, egoïstische en onbeschaafde neigingen, die misdaden begaan, sluw of in vlagen van hartstocht, zonder dat ze eenig nut geven of dat het zelfs mogelijk is, dat ze 't geven (moord uit wraak, om te stelen, enz.). Er zijn ook ,anormaux évolutifs", die evenzeer inbreuk maken op de bestaande maatschappelijke orde, maar door progressieve en altruïstische neigingen. Deze neigingen, over 't geheel nuttig, kunnen hen voeren tot schadelijke handelingen of geweldplegingen of zelfs, maar minder vaak, tot fraude. De symbiose van de misdaad, d. i. het nuttig gebruik van de vermogens van den misdadiger door ze in vormen te leiden, die minder schadelijk of gunstiger zijn voor de gemeenschap, is het gemakkelijkst te verwezenlijken, op een systematische wijze, met betrekking tot de „anormaux évolutifs." Het is ook mogelijk bij de eerstgenoemde categorie, maar toch in veel beperkter mate, terwijl deze trouwens ook 't geringste aantal vormen. Op physiologisch gebied kent men hetzelfde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen