1901-1902 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 152

146 Veel zélf zien, zélf denken, zélf oordeelen is de onvoorwaardelijke eisch, dien wij (natuur- of geneeskundigen) onszelven stellen moeten om aan den christelijken eisch der bescheidenheid te kunnen voldoen. Dat Dr. Van Dale het „een verzuim" acht van de Vrije Universiteit, dat niet reeds voor 15 jaar iemand benoemd werd, kan ik dus evenmin als al het overige toestemmen. Daar hierbij in de Memorie van toelichting de naam genoemd wordt van iemand ook door mij zoo hoog gesteld; van iemand, die beter dan één de eischen der wetenschap kent, en als voorwaarde zich stelt het „poneeren"; van iemand die niet lichtvaardig die reuzentaak op zich zal laden, maakt de quaestie zoo teer, bijna persoonlijk, dat ik van verdere bespreking moet afzien. Toch meende ik te moeten doen uitkomen — daar de naam van een persoon geen mantel is om eigen opinie te dekken — dat ik de consequentie van mijn standpunt aanvaarden wil. Diep, zeer diep, gevoel ook ik het „gemis", maar, waar het in strijd is met de Christelijke medische ethiek om eene vroeggeboorte op te wekken, tenzij het leven der vrouw gevaar loopt — en bij een niet levensvatbare vrucht volgens Eome ook dan nog - zoo heb ik mijne stem verheven om te waarschuwen niet te zondigen in deze, waar het „de Alma Mater" geldt. „Die gelooven — haasten niet." Laat ons daarom geduldig verbeiden, — biddende en werkende — den dag waarop de „Vervulling" geboren wordt, en wij onze zuster Minerva kunnen begroeten, met een vreugdéiied op de lippen. KIJK KRAMER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen