1901-1902 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 78

74

consequenten Darwinist soms de natuur boven de leer gaan Sprekende over de ankylose en concrescentie van atlas en occipitale (N. T. voor Gen. 1899 II, 735), neemt hij aan dat pathol. aandoeningen soms een bewijs zouden zijn van de progressieve variatie; het occipitale zou bij den mensch bezig zijn het skeletproduct van het aangrenzende segment te assimileeren. Let hier vooral op pathol. processen en de werkzaamheid van het occipitale. Meermalen wordt door hem ook van atavisme gesproken, vooral met betrekking tot onze aapachtige voorouders. We zeiden reeds boven dat het atavisme zoo gemakkelijk is voor oppervlakkige verklaring. Het is alweer Kohlbrugge. die in deze een goed werk verricht heeft, en o. a. op het gebied der hypertrichosis en staartvorming plausibele verklaringen heeft gegeven, die met atavisme niets van doen hebben. Ook bij den wervelkolom ziet hij noch vooruitgang, noch achteruitgang, maar alleen variaties om een gemiddelde. En terwijl men zoo vaak het voorbeeld ziet aangehaald van Rosenberg, die in de overtollige snljtanden een bewijs van atavismus ziet (teruggaande op de reptilien) stelt Emery (Biol. Centralblatt XVI, p. 344) daartegenover, dat ze als Euckschritt moeten beschouwd worden, d. i. een „ahnenahnlich", niet een Rückschlag, d, i. een „ahnenerbhch" verschijnsel. Ook de anthropoloog Ranke heeft verscheidene bewijzen aangebracht, dat het atavismus niet op feiten berust (Der Mensch). Vooral ook de rudimentaire oiganen waren triumfen voor de nieuwere opvattingen. Haeckel sprak zelfs van een dysteleologie en noemde o. a. de glandula thyreoidea „ein eben so hassliches als nützloses Geschenk" van onze dierlijke voorouders geeifd (Anthropogenie). Indien Haeckel de medische tijdschriften van den tegenwoordigen tijd nagaat, zou hij eer geneigd zijn van een der schoonste en nuttigste geschenken te spreken. Al wordt misschien in deze richting wel wat overdreven, toch herinneren we aan de proeven van Von Eiselsberg over Thyreoidectomie en den toestand, dien men Cachexia thyreopiiva genoemd heeft, als bewijzen, dat de bovengenoemde uitspraak tot de historie behoort. Voor we de anatomie verlaten, willen we nog een voorbeeld geven, hoe eene teleologische verklaring het zal winnen boven de mechanische. Bekend is de schoone bouw van de spongieuse beensubstantie aan de einden der lange beenderen, in de wervellichamen en in de hand- en voetwortelbeentjes. „Den Einbhck in das Wesen derselben, zegt Hertwig, verdankt die Wissenschaft dem glücklichen Umstande, dass Hermann von Meijer, als er sich mit der feineren Structur der Kochenspongiosa beschaftigte, den Begründer der graphischen Statik, Culmann, als Beiather zur Seite hatte."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen