1903 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 154

148 wekken kan men deze variëteiten niet, men moet afwachten, tot ze zich toevallig toonen. En evenmin kan men met hen willekeurig tot hoogere trappen komen. Alleen het toeval, d. i. een ons onbekende inwerking, overschrijdt tot nu toe deze beide grenzen; geen uitzoeken kan meer dan den schijn van een eigenmachtig ingrijpen bewerken. Eene toevallig gevonden anomalie kan de uiting van eene latente eigenschap zijn, die men niet kan activeeren. Naast deze extreme maar zeer gewone wijze van optreden, zijn volgens De Vries' ervaring twee gevallen mogelijk: 1. bij het uitzaaien van zaden der afwijkende exemplaren herhaalt zich de anomalie, en wel van tijd tot tijd, in enkele of verscheidene exemplaren; zij blijft echter zelden voorkomend of treedt meestal toch slechts in geringe „Ausbildung" op. Selectie verbetert ze, maar niet zeer wezenlijk. 2. Bij geschikt uitzaaien ziet men de anomalie, zoowel in den graad der ontwikkeling als ook in 't aantal der individuen, snel en sterk toenemen. Er ontstaat in den loop van weinige generaties een zgn. erfelijk ras. Dit toont wat het kenteeken aangaat, waarnaar gevraagd wordt, sterke fluctuatie en duidelijke afhankelijkheid van de kuituur. In het eerste geval is de eigenschap semilatent en De Vries onderscheidt alzoo onder de latente eigenschappen de eigenlijke, doorgaans latente, van de meer of minder vaak optredende of semilatente. De laatste term heeft dus betrekking op de verhouding der eigenschap in 'tgeheele ras; een semilatente eigenschap kan in vele exemplaren en organen latent blijven, terwijl zij in andere actief wordt. Een eigenlijk latente eigenschap wordt daarentegen slechts hoogst zelden actief. Onderzoekt men de drie verschillende gevallen statistisch, door voor de anomalie een empirische curve op te stellen, dan vindt men in den regel 't volgende: Eerste geval: De eigenlijk latente eigenschappen uiten zich te weinig, om voldoende materiaal voor een curve te geven. Tweede geval: De semilatente eigenschappen toonen, in verbinding met de antagonistische actieve eigenschap, halve curven. Uit deze laat zich door selectie een tweebeenige curve afleiden, die zich echter niet belangrijk van den top der halve curve verwijdert. Derde geval: De eigenschappen, die gevraagd worden, toonen bij 't begin omdat ze als minus-varianten gevonden worden, eveneens halve curven, die na isoleering gemakkelijk en snel in tweebeenige met een nieuwen top overgaan. Men bereikt het verwachte erfelijk ras, dat dan zonder verdere selectie blijft. Beproeft men verder, uit deze data tot een schematische voorstelling van de wisselwerking van twee antagonistische eigenschappen en tuinvarieteiten te komen, dan krijgt men het volgende overzicht:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen