1903 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 90

84 productie, zooals beiden vooronderstellen? Noch de C02-uitscheiding (Rubner), noch het O-verbruik (Laulanié), toonen een bepaalde verhouding tot de warmte-afgifte. De berekening van de warmte-afgifte uit de respiratorische uitscheidingen zou alleen dan mogelijk kunnen zijn, wanneer de geoxydeerde stof een bijna constante samenstelling en wel die der voeding zou hebben. Dit zou men misschien bij dieren kunnen bereiken, die verscheidene weken lang met gelijkvormig en voldoend voedsel zijn gevoed geworden, en zich in volkomen voedingsevenvvicht bevonden hebben. Dit beteekent, dat men voor zulke berekeningen uit het dier een constant chemisch product zou moeten maken, wat het eigenlijk, d. i. physiologisch, niet is. De physisch-chemische voorstelling, volgens welke de stofwisseling zou bestaan in het direct verbranden der voedingsstoffen, laat nog een ruime plaats open voor de grootsche menigvuldigheid der levensprocessen. Bijna alle warmte, die in het dierlijk lichaam vrij komt, ontwikkelt zich bij de spierwerking. Men neemt aan, dat daarbij verbrandingen, ook der koolhydraten, in de spieren plaats vinden; men stelt zich voor, dat daarbij exothermale stofomzettingen plaats vinden, waarbij CO2 vrij komt. Er blijkt echter, dat de spierwerking op zichzelf met de koolzuurvorming niet onmiddellijk behoeft verbonden te zijn en dat aldus ook de warmteproductie bij deze werkzaamheid niet noodzakelijk met COs-productie verbonden is. De uitgeademde CO2, die de hoofdmassa van de afgescheiden C vormt, zou alzoo zeer onzeker zijn voor de berekening van de warmte, die in het dierlijk lichaam zich ontwikkelt. Ook het O-verbruik behoeft met de warmte-ontwikkeling niet parallel te gaan, zoodat het een zonder het ander aanwezig kan zijn. Van phj'sisch gezichtspunt uit is het levend lichaam eer gelijkend op een krachtmachine dan op een calorimeter. Het spierstelsel stelt de eigenlijke energiepotentiaal van het dierlijk organisme voor. Geen enkel van de tot nu bekende physisch-chemische energievormen is in staat, den spierpotentiaal volkomen te verklaren; het karakteristieke er van is de physiologische natuur. We zouden bij den spierpotentiaal kunnen spreken van physiologische energie. Tusschen de energie, die uit de voedingsstoffen treedt, en den door het dier geproduceerden arbeid en warmte ligt het leven, of energetisch uitgedrukt, de tijdelijk onbepaalde physiologische potentiaal; juist zooals in een krachtmachine tusschen de door verbranding van kool vrij geworden energie en den door de machine geproduceerden arbeid de tijdelijk onbepaalde arbeidspotentiaal van haren accumulator ligt. Een physioloog, die de energetische balans van het dierlijk lichaam

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen