1903 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 124

118 gevallen is de hoeveelheid vocht geringer; doch alleen bij mechanische vernauwing van de arterie is het procentgehalte aan ureum geringer dan normaal. Na de injecties heeft de sterkste secretie plaats juist ten tijde van de grootste drukverlaging in de bloedvaten, welke veeleer gevolg is van de secretie als omgekeerd. In het 2^ en 3^ uur neemt de secretie af, niettegenstaande de druk toeneemt. Dat hydraemie evenmin oorzaak van de diurese is als de druk, is te bewijzen uit het specifiek gewicht van het bloed, dat grooter geworden is dan vóór de injectie. De opgeloste stoffen zijn dus op te vatten als prikkels. Dit wordt ook duidelijk als men nagaat, hoe belangrijk de algemeene bloeddruk verlaagd moet worden om de werking van relatief geringe hoeveelheden b.v. dextrose, tegen te gaan. Parallelismus tusschen het volumen van de nier en de hoeveelheid urine bestaat wel in de meeste gevallen, doch tusschen beide factoren is geen noodzakelijk verband, zooals uit bijzondere gevallen blijkt. Teleologisch te verstaan, doch niet mechanisch is ook de volgende waarneming door Thompson gedaan. Een nier wordt in situ gelaten, de andere nier in een oncometer geplaatst. Door een injectie wordt de nier-secretie opgewekt. Door beide nieren wordt meer vocht afgescheiden dan te voren, doch door de nier die in den oncometer geplaatst was, niet zooveel als door de andere. Niettegenstaande hetzelfde bloed door beide nieren stroomde, was echter de concentratie van de urine der nier die in den oncometer geplaatst was hooger. Uit het voorafgaande is zeer zeker het besluit gewettigd, dat noch klier-secretie, noch darm-resorptie, noch lymph-productie op mechanische d. i. physisch-chemisch is verklaard. Eene poging uit den laatsten tijd van Zikel'), dit toch te doen, mag evenmin geslaagd heeten. Volgens hem zouden de wetten der osmose en een specifieke membraan-structuur voldoende zijn. Over deze membraan laat hij zich aldus uit: Unter dem Begriffe der spezifischen Struktur einer Zellmembran verstehe ich die Konstrucüon einer Zellwand, vermöge deren sie für gewisse Substanze nur nach einer Richtung hin durchlassig ist" (pag. 339). Tevergeefs zal men een analogon van zulk eenen wand zoeken; want een semipermeable membraan is voor de stoffen waarvoor ze toegankelijk is naar beide richtingen toegankelijk; de richting wordt bepaald door de osmose. Het is dan ook niet duidelijk hoe door „de permeabiHteit in één richting" verklaard kan worden, dat juist tegengesteld aan de wetten der osmose, zooals in vivo het geval is,

1) H. Zikel. Lehrbuoh der klinischen Osmologie 1902.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen