1903 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 81

75 te vergelijken met een kogel, die door een kanon met een zekere snelheid onder een bepaalden hoek wordt weggeslingerd. De kracht, welke aan den kogel zijn aanvangssnelheid geeft, is E.; ware het mogelijk den invloed van zwaartekracht, wrijving der lucht te elemineeren, dan zou deze kogel oneindig lang in dezelfde richting met eenparige snelheid doorgaan (paradijstoestand). Van het oogenblik af, dat de kogel den vuurmond verlaat, begint echter de zwaartekracht (zondekracht) er ook op te werken, waardoor van E steeds meer wordt geneutraliseerd; er wordt een eenparig vertragende werking aangebracht, die tengevolge heeft, dat de kogel, een parabool beschrijvende, ten slotte op den grond valt en de E dus tot O is gereduceerd (dood). Het hoogste punt (volle wasdom) is dó,n bereikt, wanneer er evenwicht is tusschen de medegedeelde snelheid en de vertraging door de zwaartekracht (zonde). Ook in dit geval is de feitelijke toestand niet zoo eenvoudig: de weerstand van de lucht, wind, regen enz. helpen ook meê om E te verminderen en maken daardoor de kogellijn tot een lijn, die wel op een parabool gelijkt, maar toch geen zuivere parabool is. ï o t nog toe spraken wij alleen van een gelijkmatige vermindering der levensenergie der cellen, dat is van den physiologischen toestand van het organisme. Nu kan echter in iedere periode van het leven zich het geval voordoen, dat een meer of minder plotselinge storing optreedt, waardoor een groep van cellen öf geheel gedood worden, of een extra vermindering der levensenergie van enkele of van alle cellen optreedt; wij spreken dan van een trauma, acute en chronische ziekte, locale en algemeene aandoening. De gevolgen, die deze storingen zullen teweegbrengen, hangen dan geheel af van de vraag, welk deel der levensenergie geneutraliseerd is en hoe de nieuwe verhoudingen zijn tusschen de nog overige levensenergie en het aantal en den aard der overblijvende cellen. Wij zullen thans niet de denkbare gevallen daarvan opsommen; wij willen alleen uitspreken, dat de dood op het ongeval, de acute of chronische ziekte zeker volgfen moet, wanneer de totale overig gebleven levensenergie, gedeeld door het alsnog bestaande aantal cellen, kleiner is dan de minimumgrens e, die wij vroeger hebben vastgesteld. Aangezien elke ziekte en elk trauma een verlies van levensenergie teweegbrengt, dat onmogelijk hersteld kan worden, zoo zal elke ziekte of elk trauma, hoe gering ook, het schepsel nader tot den dood brengen. De therapie kan zich dus alleen er toe bepalen om de doorwerking van de ziekte te temperen en te stuiten. Hooger dan de therapie staat dus de hygiëne, die zich ten doel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen