1903 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 147

14:1 mutante zijn uitingen van een enkele verandering. Morphologisch laat zich dit voorloopig nog niet bewijzen, physiologisch volgt 't volgens De Vries noodzakelijk daaruit, dat zulke uitingen steeds samen voorkomen en, zoover de ervaring reikt, niet te scheiden zijn. De Oenothera lata is misschien het mooiste voorbeeld. De oorzaak van iedere mutatie is „einheitlich". Zij uit zich niet of toch in den regel niet voor zich alleen (dit juist bij de variëteiten, beperking op kleur, beharing, enz.), maar in verbinding met de overige eigenschappen der plant; de wijze waarop zij zich uit, hangt alzoo slechts ten deele van haar zelf, ten deele echter van deze af. De gallenprikkel uit zijn invloed niet alleen op de wezenlijke eigenschappen voor de vorming van gallen, maar ook op andere, die minder of in 't geheel niet daarmee te maken hebben. Maar de gallenprikkel onttrekt zich aan de chemisch-physiologische studie. Nog veel sterker geldt dit voor de chemische natuur der primaire mutaties. De door mutatie ontstane soorten onderscheiden zich even scherp van elkaar als de verwante erkende systematische soorten (vergelijking O. biennis, O. muricata, enz.). De nieuwe soorten van De Vries wijken in enkele opzichten evenveel, in andere meer, in nog andere minder van elkaar en van de moedersoort af dan deze algemeen erkende vormen. Bij deze behandeling zijn twee punten op den voorgrond te plaatsen die de studie bemoeilijken: 1'. de tegenwoordig zeer onvoldoende kennis van de eenheden, waaruit de eigenschappen der organismen zijn opgebouwd en het verschijnsel van de transgressieve variabihteit. Het uitwendig zichtbare hangt alleen ten deele van de mutatie, ten deele ook van de oudere kenteekens af. Zoolang we de oorzaken niet kennen, hebben we de veranderingen der nieuwe mutaties met de zichtbare verschillen der oudere soorten te vergelijken. De transgressieve variabiliteit is een der meest wezenlijke steunpunten der selectietheorie. Daardoor kunnen rijen van individuen uitgezocht worden, die tot verwante, maar verschillende soorten behooren en waarin bepaalde kenteekens langzamerhand en zonder sprongen van het eene einde der rij naar 't tegenovergestelde veranderd worden. Zijn geen soorten uit zulke groepen uitgestorven, of zijn de resten in voldoende hoeveelheid behouden, dan kunnen zulke continue rijen in een bijna willekeurige lengte opgesteld worden. Dit geldt in den regel slechts, wanneer men enkele kenteekens beschouwt en niet let op het aantal individuen, die op de verschillende trappen der rij staan. Wanneer op de grens van verwante soorten de zichtbare eigenschappen ons in den steek laten, dan beslist de nakomehngschap der afzonderlijke (zelfbevruchte) individuen. Twee wat het gevraagde ken-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen