1904 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 65

61 van Weismann, dan blijkt het gewicht van deze theoretische beschouwingen. Volgens Weismann bevat het kiemplabma in de kiem een ingewikkelde architectuur, samengesteld uit idanten, iden, determinanten en biophoren. Een deel daarvan wordt voor de volgende generatie bestemd, de continuïteit van het kiemplasma, het andere deel voor het vergankelijke soma, en wel volgens een plan, dat vooraf bepaald is in de rangschikking der elementen. Zoo krijgt men een „Zerlegung", uiteenwikkeling, van duizende deelen, die in aanleg aanwezig zijn. Hetzelfde standpunt, dat Roux aannam in zijne mozaïektheorie. Nu zou een sterk bewijs tegen de hypothese van Weismann daarin bestaan, dat het ontwikkelingsproces in zijne stadia veranderd kon worden. Hier zijn het juist de experimenten van Driesch geweest, die een eigenaardig licht op die uiteenwikkeling lieten vallen. Hij bracht ^) eieren van Echinodermen tusschen glasplaten, maakte ze langzamerhand platter en bewerkte daardoor, dat de eerste 16 cellen niet, zooals 't normaal geschiedt, door verticale en horizontale deelingsvlakken, die afwisselend op elkaar volgen, gescheiden worden, maar alleen door verticale deelingsvlakken. In de celplaat, die maar één laag bezit, hebben de kernen der embryonale cellen natuurlijk een geheel andere ligging tot elkaar ingenomen dan bij de normale ontwikkeling. En toch konden normale Plutei verkregen worden, zoodat Driesch tot de slotsom kwam, dat de embryonale cellen der Echiniden als een gelijksoortig materiaal te beschouwen zijn, dat men als een hoop kogels door elkaar kan werpen, zonder dat de normale ontwikkelingsgang daaronder ook in 't minste lijdt. Hetzelfde deed Hertwig by kikkereieren. Nog op andere proeven van Driesch dient de aandacht gevestigd te worden. Hij schudde ^) de eieren van zeeëgels, nadat de eerste deeling juist begonnen was. In vele gevallen gelukte het hem hierdoor, het eihulsel te doen springen, de beide deelingstukken te isoleeren en ze daardoor te dwingen, zich gescheiden van elkander verder te ontwikkelen. Maar nu ontstond niet uit elk deelingstuk een monstrum, maar het deel was door de scheiding zelf weer tot een geheel geworden, er kwam weer een ronde vorm, splijting, een gesloten kiemblaas, hieruit ontstond een gastiula en eindelijk een Pluteus. Wilson ^) deed hetzelfde bij Amphioxus, die, hoog georganiseerd, voorzien is van ruggemerg, chorda, nieren, lichaamsholte, spiersegmenten, ') Geciteerd bij O. Hertwig, Die Zelle nnd die Gewebe, II, pag. 68. ^) Hertwig, pag. 144. ') Geciteerd bij Hertwig, pag. 149.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen