1904 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 73

69 Immers in het bidden tot God, dat Hij de middelen tot genezing aangewend, zegene, ligt de veronderstelling opgesloten, dat God bij machte is de werking der geneesmiddelen in eene richting te leiden die de natuur alleen niet doet. Als God de middelen zegent, veronderstelt men, zullen zij gunstig op het ziekteverloop werken, wat zij mogelijk niet doen, als het ziekteproces alleen aan de natuur overgelaten wordt. Men neemt a priori tweeerlei soort van werking derzelfde middelen aan: eene met Gods zegen en eene andere zonder dien zegen. Beide werkingen zijn niet dezelfde. Als een geneesmiddel pharmacodynamisch, d. i. chemisch-physiologisch zonder Gods zegen niet werkt of zus werkt, dan zal dit door Gods zegen achtervolgd, wel werken of zóó werken. In het eerste geval werken alleen de gewone natuurkrachten; in het tweede geval grijpt God met Zijne goddelijke almacht in den gewonen gang van zaken in en wendt dezen. Dit toch mag men een wonder noemen. Het is een ingrijpen in den gang van een natuurproces, door eene bovennatuurlijke macht, die de krachten der natuur overtreft, zoodat eene natuurwet buiten werking wordt gesteld of tegen die wet wordt ingegaan. En of dit nu een klein of een groot ingrijpen is, het is een ingrijpen in een natuurwet. En dat noemen wij een wonder. Tyndall ziet de mogelijkheid onder het oog, of er ook graden van natuurwijziging bestaan, of men van kleine en groote ingrijpingen in de gewone werking der natuurwetten kan spreken. De kleinere, die de Duitsche theologen „Fügungen" noemen, zouden dan als schijnbaar natuurlijke processen verloopen, ternauwernood of niet opgemerkt worden, als 't ware verkapte wondertjes — de groote vormen de eigenlijk gezegde wonderen. De gebedsverhooringen, dus ook de gebedsgenezingen heeft men tot de eerste kategorie te brengen; ook die van de z.g. hopelooze gevallen terwijl, waar de dood reeds ingetreden is en het leven terugkeert, men van een eigenlijk gezegd wonder moet spreken. De Maistre verklaart de z.g. „Fügungen", doordat God eenige speling in de natuurprocessen heeft toegelaten, als 't ware heeft overgelaten aan het gebed of aan den wil des menschen; waarover later. Wij voegden aan de definitie van het wonder toe een ingrijpen „door eene bovennatuurlijke macht". Immers, de mensch kan ook ingrijpen in den gewonen gang van een natuurproces, zoodat eene natuurwet buiten werking wordt gesteld, of dat tegen die wet wordt ingegaan; en dan geschiedt toch

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen