1904 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 91

85 Wel zijn de gebruikte membramen dik, doch dikte geeft slechts quantitatief verschil; daartegenover staat dat de duur der proef zooveel langer was. Een gering drukverschil gaf reeds merkbaar ander resultaat. Of een 2 "/o dan wel een 5 "/o oplossing gebruikt wordt, kan geen wezenlijk verschil maken, daar telkens twee proeven worden vergeleken onder absoluut dezelfde condities, uitgezonderd de snelheid. Heeft meerdere snelheid eene meesleurende kracht, dan zal dit zich in beide gevallen moeten toonen. Iets uitvoeriger wil ik stilstaan bij de niersecretie, daar bij de nier het proces der afscheiding meer gecompliceerd is en moeilijker te ontwarren. Ten tijde dat Heidenhain de theorie van Bonman door zijne experimenten bevestigde, pasten alle waarnemingen in de theorie BoumanHeidenhain. Ook Prof. H. erkent dit, doch thans, aldus wordt gezegd: „begint eene physische verklaring steeds duidelijker baan te breken, dank zij de leer van den osmotischen druk." Slechts een drietal bezwaren brengt Hamburger in, tegen de vitatistische theorie. Ten eerste dat aan de kleuring der cellen der tubuli contorti, na injectie van indigo zwavelzure natron, niet die bewijskracht mag toegekend worden, als Heidenhain deed, sedert Sobieranski de kleurstof tusschen de cellen vond, en dit als argument kan gelden van absorptie, terwijl de niet blauwkleuring der glomeruli te verklaren zou zijn öf doordat de oplossing der kleurstof nog te verdund is, öf doordat de oplossing der kleurstof als indigowit zou afgescheiden kunnen zijn. Doch Heidenhain merkte op, dat de kleuring der cellen nabij de glomeruh even intensief was als de verafgelegene, en Gurwitz toonde aan, dat de blauwkleuring aan de oasis der cellen begon. Het tweede bezwaar geldt de bekende proef van Nussbaum bij de kikkernier. Deze is in anatomischen bouw gelijk aan de nier der zoogdieren, doch onderscheiden daarvan, doordat de glomeruli en tubuli, door afzonderlijke vaatstammen gevoed worden (de glomeruli door de Art. renalis, de tubuli door de V. advehens.) Echter is gebleken aan Adami en Beddard dat dit niet absoluut waar is. Beide bloedvaten hebben onderling anastomosen. Dat hierdoor de proef van Nussbaum hare waarde verloren heeft, zooals Hamburger wil, is daarmede niet bewezen, daar toch de anastomosen nooit direct volledig herstel geven als een tak is afgebonden. Na onderbinding van de art. renalis, werd nauwelijks eenig vocht meer afgescheiden (geen suiker, geen eiwit); wel water en deze nagenoeg in gewone hoeveelheid. De conclusie dat vocht (suiker en eiwit), door de glomeruh worden afgescheiden, en de organische zouten door de tubuli, is daarom nog zeer gewettigd. Ten slotte ziet Prof. H. in de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen