1949 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 132

112

Dr C C JONKER

begrip. De stabihteit van vele chemische verbindingen was lange tijd een raadsel. Dat b.v twee waterstofatomen een stabiel molecuul kunnen vormen, terwijl een derde waterstofatoom niet meer aangetrokken maar afgestoten wordt, was onbegrijpelijk. Heitler en London i-) konden dit probleem, m principe oplossen met behulp van de methoden der quantummechanica. De berekening van de bindingsenergie verloopt ongeveer als volgt: Er zijn vier elementaire deeltjes m het geding, twee prof-onen en twee electronen De krachten die tussen deze deeltjes werken zijn van electro-magnetische aard. De potentiële energie van alle deeltjes onderling is dus aan te geven. Tel daarbij de kinetische energie van elk deeltje en onderzoek hoe de totale energie verandert als men de afstand der moleculen varieert. Is deze energie voor een bepaalde afstand minimaal, dan is er een stabiel molecuul mogelijk. Bij het uitvoeren van deze berekening blijkt nu, dat de waarde van het minimum beshssend wordt beïnvloed door in de berekening der potentiële energie tot uitdrukking te brengen, dat de electronen m bepaalde gebieden rond de beide kernen van plaats kunnen wisselen. Er onLstaat zo een extra bijdrage m de potentiële energie, die het voornaamste deel der bindingsenergie levert. De stand van zaken vat men samen in de uitdrukking, dat ,,plaatsruilkrachten" voor de binding verantwoordelijk zijn Deze spreekwijze is niet te verantwoorden, als men wil vasthouden, dat slechts van een kracht gesproken kan worden, als er ook een versnelling aanwijsbaar is Dit IS hier met het geval Evenals in de gehele quantummechanica het krachtbegrip tot uitdrukking komt via de potentiële energie, steurt het ook hier op een bijzondere bijdrage m de potentiële energie. Dit overzicht van de voortgang van het onderzoek wil ik besluiten met enkele opmerkingen over de krachten tussen de deeltjes in de kernen der atomen De nog onopgeloste moeilijkheden liggen hier geheel anders dan een twintig jaar geleden, toen de atomaue structuur tot klaarheid kwam Toen waren de krachten, die in het geding waren, welbekend, maar moest de mechanica herzien worden De quantummechanica bracht de oplossing en de plaatsruilkrachten waren de verrassende toegift. Nu vertrouwt men dat de quantummechanica ook voor de deeltjes in de kern geldt, maar men moet nog raden naar de krachten, die deze op elkaar uitoefenen. De pogingen die hier ondernomen worden, zijn generahsaties van de veldtheorieën uit de electro-dynamica, m combinatie met plaatsruil-krachten. De moeilijkheden, die hierbij optreden, worden vol-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen