1949 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 179

PSYCHOSOMATISCHE GENEESKUNDE

155

somatische patiënten wezenlijk helpen, dan zal toch soms de Christen-arts, in zijn ambt van gelovige, zielzorgelijke hulp moeten verlenen, daartoe althans bereid moeten zijn, innerlijk bereid. Het is niet steeds gemakkelijk bereid te zijn af te steken naar de diepten van de persoonlijkheid van den zieke. Dat vraagt tijd, veel tijd, een bereidheid tot luisteren, een bereidheid ook om als mens tegenover mens te gaan staan, iets van eigen persoonlijkheid te geven. W i e op deze wijze anderen wil helpen, moet ook eigen gemoed grondig doorvorst hebben en grondig blijven doorvorsen, moet eigen zieleleven niet veronachtzamen. Men kan een ander niet verder brengen, dan men zelf is, heeft men gezegd. En daarin schuilt veel waarheid. W i e zelf in innerlijke conflicten bevangen is, kan een ander niet voldoende helpen bevrijding te zoeken. Daarom is zulk een innerlijke bereidheid alleen mogelijk bij een bijzondere innerlijke gesteldheid, die niet terugdeinst voor offers, zelfonderzoek en zelftucht. P o u y a n n e , hoogleraar in de orthopaedic, drukte het zo uit: ,,de artsen moeten weer hun roeping leven, en niet leven van hun beroep"! De geneeskunde van de persoon, zoals T o u r n i e r die zelf uitoefent, wordt een pastorale geneeskunde, die slechts in weinigen tot volle ontplooiing zal kunnen komen. Maar dat behoeft ook niet. Ook in bescheidener afmeting kan zij, met behoud van haar wezen, gerealiseerd worden. Als zodanig doet zij een beroep op allen, waar zij het religieuze leven van patiënt èn van dokter niet als een indifferente factor in hun onderlinge verhouding wil beschouwen, en van den arts vraagt een open oog voor den geestelijken wortel van vele kwalen, en de bereidheid tot geestelijke hulp en tot samenwerking met den zielzorger. De geneeskunde van de persoon leert ons ten eerste, dat men geestelijke factoren uit de pathogenese niet langer a priori, als irrelevant kan uitschakelen, vervolgens dat de geneesheer den mens moet trachten te vatten in zijn lichamelijk, psychologisch en geestelijk, spiritueel aspect, doch tenslotte — en dat is wellicht het belangrijkst — dat de geestelijke persoonlijkheid van den arts veelal den uitslag van zijn therapie bepaalt. Tot deze geneeskunde van de persoon, men zou kunnen zeggen tot deze pneumopsychosomatische geneeskunde bereidt de psychosomatische geneeskunde den weg. Zij zelf blijft veelszins nog staan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen