1949 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 112

96

BOEKBESPREKING

Dr A. L. Janse de Jonge: De ik-gij verhouding en de ik-zelf verhouding m de neurotische zijnswijze. Een anthopologische studie. Teerhuis en Khnkenberg, Amstelveen. Wie den moeizamen weg gegaan is van een kennisnemen van de anthropologie in den zm van Heidegger, Kierkegaard, Jaspers, Binswanger — die kan moeilijk bij de psycho-analytische beoordeeling van den neurotischen mensch blijven staan. Hij zal er om worstelen de geestelijke pool van het mensch-zijn in zijn studie van het neurotische, steeds weer te betrekken. Dit geschiedt in de studie van Janse de Jonge over de ik-gij verhouding en de ik-zelf verhouding m de neurotische zijns-wijze. Men voelt in deze studie een worsteling om het te „zeggen". Er zijn hoofdstukken, waarin dit uitnemend gelukt, b.v. dat over de ik-gij verhouding (hoofdstuk IV), andere hoofdstukken waarin het moeilijker is de bedoelingen op de voet te volgen (hoofdstuk Hl en de recapitulatie). Deze moei lijkheid ligt veelszms in de stof. Toch mag men over het hoofd van dezen leerling der Valeriuskliniek heen, den schrijvers van de anthropologische psychiatrie (v. d. Horst) vragen, toch vooral meer didactisch te zijn in hun beschouwingen, om aldus de vermoeiden, die met verder lezen, de hand te reiken. De beschouwingen van Janse de Jonge las referent tot zijn verrijking. Met op den achtergrond zijn ervaringen bij en werken met neurotici, gaat men, lezend dit boek, relief zien. Dingen, die men wist, doch moeilijk zeggenkon, worden gezegd. Dat b v. de neuroticus de mogelijkheid verliest, in zijn zijnswijze, integraal opgenomen te worden m de structuur van „zelf" als oorspronkelijke toekomst — is voor den anthropologisch ingewijde verhelderend, hoe duister het ook klmkt, wanneer men dat zoo citeert. Men moet het boek dan ook in zijn geheel lezen, en niet van achteren naar voren' Het trof referent, dat de schrijver de neurotische zijnswijze ziet als verstard in het met-de-ander zijn en als vervallen m de deficiënte structuur van de liefde. De vraag kwam op, of dat zoo maar gezegd kan worden. En telkens weer vraagt men zich af, of het wel juist IS het neurotische zijn zoo maar als een modus van zijn te stellen. Het uitgaan van een concreten neurotischen mensch, zou het werk zeer verlevendigd hebben. Wellicht ware het ook mogelijk een bepaald type van neurotische menschen eerst klinisch te omgrenzen. Krachtens zijn opzet bedoelde de schrijver evenwel slechts te geven ,,een overzicht van de anthropologische beschouwingswijze en manier van werken in de algemeene theoretische psychopathologie". Dat is hem gelukt. Hij heeft getoond, wat mogelijkheden er liggen in de anthropologische wijze van werken. De tijd- en ruimte-structuur van den neurotischen mensch komen open. En het zoo verworven inzicht zal bij de behandeling van den neuroticus den therapeut rustiger en bewuster maken. Moge er nu studies volgen over de hysterische en de dwang-neurotische, de angst-hysterische zijnswijze. Wü de anthropologic wat beteekenen in het psychiatrisch veld, dan mag ze daarin met tekort schieten. Zeist A. HUTTER.

Prof. Dr L. Massart: Biochemie en Geneeskunde. 69 blz. Serie: Nieuwste vorderingen m de geneeskunde, No. 2. Uitgeversmaatschappij N.V. Standaard Boekhandel, Antwerpen enz 1947 Prijs ƒ 5.25. In een zestal hoofdstukken behandelt de Gentse hoogleeraar een aantal interessante biochemische vraagstukken, die voor de geneeskunde van belang zijn. HIJ bespreekt het gebruik van isotopen, verschillende eigen-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen