1949 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 169

PSYCHOSOMATISCHE GENEESKUNDE

145

zijn gekomen, althans enig inzicht hebben verkregen in het psychosomatisch karakter ervan. Onder een zuiver op het lichamelijke gerichte behandeling verdwijnen de klachten alleen, wanneer de dokter onbewust toch een geestelijken steun aan den lijder geeft of uit anderen hoofde de psychische moeilijkheden min of meer tot een oplossing komen. De doelbewuste therapie i*) stelt den arts een belangrijke taak, die niet steeds naar een zelfde schema kan worden verricht 15). De vraag, welken weg hij moet inslaan, als de diagnose gesteld is, is niet altijd gemakkelijk te beantwoorden ( M e n t h a i6). De verwijzing naar een psychiater — een gedachte, die voor de hand ligt — is immers ook niet zo eenvoudig, als ze lijkt. Ten eerste maakt de grote frequentie van de psychosomatische ziektebeelden zulk een handelwijze als regel practisch niet mogelijk. De verwijzing van alle psychosomatische patiënten naar zeuwartsen zou voor hen een toevloed betekenen, die zij nimmer zouden kunnen verwerken. Daarvoor zouden veel en veel meer psychiaters nodig zijn. Deskundigen hebben geschat, dat wellicht 90 % van de personen met psychosomatische verschijnselen onder de huidige verhoudingen in behandeling zullen moeten blijven bij hun oorspronkelijken medicus (huisarts of specialist). Bovendien zijn er patiënten, dis zich niet zo maar naar een zenuwarts laten verwijzen. De gedachte, dat hun klachten met ,,zenuwen" te maken zouden hebben, dus op inbeelding zouden berusten, stemt hen wrevelig. Het opperen van de mogelijkheid ener psychiatrische behandeling kan voor zulken een schok zijn. Het advies wordt onder deze omstandigheden dikwijls niet opgevolgd; maar het simpele feit, dat het toch gegeven is, maakt een verdere behandeling door dien dokter dikwijls onmogelijk of onvruchtbaar. De patiënt voelt dit zo, en komt niet terug! Tenslotte, indien de beslissing tot specialistische behandeling in dezen zin met instemming van den lijder genomen is, komt voor den arts de vraag, naar welken psychiater hij zijn patiënt moet zenden. Ook dat vraagt overleg en wijs beleid. Immers, een enkel gemeenschappelijk consult heeft geen zin. Men moet de patiënt uit handen geven en geheel overdragen aan den zenuwarts, die, in verband met zijn moeilijke taak, geheel naar eigen inzicht te werk moet kunnen gaan. De verwijzende arts kan alleen enige inlichtingen geven die hem tot verwijzing deden besluiten. Maar het algehele overdragen van den zieke aan den zenuwarts kan ook een

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen