1949 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 164

HO

Dr G. A. LINDEBOOM

rialisme. Maar zij zullen hun intuïtief psychologisch inzicht en deze waardering der ziel onvoldoende geïntegreerd hebben in hun denken, en vermoedelijk geleefd hebben in een zeker dualisme tussen practijk en geloofsovertuiging enerzijds en wetenschappelijke beschouwing anderzijds. In elk geval blijkt niets van een invloed op de dominerende opvattingen, noch van protesten daartegen. En zo kon de geneeskunde zich rustig, n' en déplaise de psychiatrie en ondanks veel mensenkennis bij de practici, in een eenzijdig analytische richting ontwikkelen. De Röntgenologie en de biochemie gaven aan deze evolutie nog een hogen exponent. En toch was deze gestadig voortschrijdende theoretische ontwikkeling der medische wetenschap voor de practijk der geneeskunst geen onverdeeld succes. Het bleef tenslotte de besten niet verborgen, dat zij de ziekteleer wel verdiepte en verbreedde, maar den arts niet nader bracht tot den zieke. De dokter van een of twee eeuwen geleden, hoe schamel voor ons besef ook toegerust met therapeutische mogelijkheden, had zeker niet minder het vertrouwen van zijn patiënten. De hoge vlucht der nieuwere geneeskunde leidde niet tot een vertrouwensvollere verstandhouding tussen dokter en zieke. Integendeel. Het persoonlijk onderzoek werd minder gewaardeerd in vergelijking met allerlei nieuwe, specieële onderzoekmethoden. Tussen den arts en zijn patiënt schoof zich, steeds breder, de techniek in. Deze drong dokter en zieke al verder uiteen. Dat had natuurlijk niet alleen een groot aantal fouten ten gevolge, maar verzwakte ook het op een persoonlijke verhouding gebaseerde vertrouwen. Zodoende zochten vele patiënten, die niet dadelijk genezing erlangden, het elders; zij wendden zich tot natuurgeneeskundigen, kwakzalvers en magnetiseurs. Daar vonden ze veelal een beter psychologisch begrip, althans een beteren psychologischen aanpak dan bij den zuiver wetenschappelijk ingestelden arts, wiens opleiding en instelling hem minder geschikt en ontvankelijk scheen te maken om in een persoonlijke verhouding te treden tot den patiënt. W e l ontbrak het niet aan waarschuwingen; de krachtige stem van L i e k *) verhief zich machtig; maar al dit roepen om synthese, om terugkeer tot Hippocrates, om een onmiddellijk begrijpen van den zieke, vond in officiële medische kringen weinig gehoor. Het scheen dat deze in dit opzicht doof en blind waren. Zij zagen slechts de successen en vooruitgang, niet de onbetaalde rekenin-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen