1949 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 139

H. W. BAKHUIS ROOZEBOOM

119

ces" geplaatst in de Verhandelingen van de „Connecticut Academy of Arts and Sciences". Merkwaardig is, dat deze publicatie eerst na lang overwegen geschiedde; er was naar de mening der faculteit geen geld voor beschikbaar. Niemand der medeleden was in staat het stuk te begrijpen en ten volle te waarderen. Er waren echter enkelen, die inzagen dat Gibbs ver boven het middelmatige stond en die zorg^ den, dat het nogal omvangrijke artikel op kosten van vrienden werd uitgegeven. De verhandeling van Gibbs is wiskundig zwaar en zeer gecomprimeerd. Evenals zijn Engelse collega Maxwell was Gibbs geniaal, doch niet in de eerste plaats docent. Zijn lessen waren ook voor de studenten moeilijk te volgen; alleen de besten genoten ervan. In Amerika bleef hij een vrij onbekende figuur; het is Maxwell in Engeland geweest, die het eerst inzag, welk baan^ brekend werk Gibbs had geleverd. Als mens was Gibbs een eenvoudig en vriendelijk man, niet ont' bloot van humor. Hij leefde zeer regelmatig, werkte ijverig aan zijn wetenschappelijke bezigheden. Levenslang is hij ongehuwd gebleven, woonde samen met twee zijner zusters; thuis hielp hij dikwijls mede b.v. om slaatjes te maken, waartoe hij zeide speciaal geschikt te zijn wegens zijn kennis van chemische mengsels! Des Zondags ging hij geregeld ter kerk, was verdraagzaam jegens iedereen en had gene der eccentriciteiten, die beroemdheden soms vertonen. — o — Het beroemde werk nu van Gibbs, dat toen reeds vele jaren oud was, werd op advies van V a n der W a a l s door Bakhuis Rooze' boom grondig bestudeerd. Roozeboom begreep het werk ten volle en zag de betekenis ervan in voor zijn onderzoekingen. De phasenleer van Gibbs was de grondslag waarop hij voortbouwde. De eerste onderscheiding die aan Roozeboom als geleerde te beurt viel, was, dat hij op voordacht van Prof. van Bemmelen in 1890 werd benoemd tot lid der Koninklijke Academie van Wetenschappen. Prof. van Bemmelen heeft verder steeds getracht zijn assistent voort te helpen; hij had hem ook bestemd tot zijn opvolger in Leiden, als Roozeboom niet reeds eerder een hoogleraarsplaats zou verkrijgen. Intussen is dit laatste geschied in 1896, toen Roozeboom 41 jaar oud was; het is jammer dat hij niet reeds vroeger tot het professoraat werd geroepen, doch er was niet eerder in ons land een hoogleraarsvacature, waarvoor hij in aanmerking kon komen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen