1949 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 41

33

BOEKBESPREKING

De verwerkelijking van de vernieuwing bespreekt de schrijver in een apart hoofdstuk in een 8-tal punten: rooster, organisatie, de taal. de leerstof, de leerkrachten, de leerboeken, schoolgebouw, eindexamen, getuigschrift. Ik maak mij niet in het minst de illusie, dat de uiteenzettingen van den schrijver niet sterke weerstanden zullen opwekken. Ik kan er zelf van mede spreken. Juist diegenen, die behoren tot degenen, die „goed hebben kunnen leren", zullen zich zelf vaak bijna persoonlijk geraakt voelen, waarbij het natuurlijk allerminst mijn bedoeling is te zeggen, dat iedere gehele of gedeeltelijke afwijzing van des schrijvers beschouwingen uit persoonlijke geraaktheid zou voortkomen. Maar wèl is het gevaar groot. Waarbij nog komt, dat de m.i. voortreffelijke, heldere, puntige stijl van den schrijver soms — hij houde het mij ten goede — een ietwat moraliserende toon aanslaat, waarbij men even in zich voelt opkomen: „dit weet ik ook wel, zwijg gij stil". Maar dit valt volkomen weg tegen de grote bewogenheid, die ten grondslag ligt én aan de scherpe, maar weloverwogen en gefundeerde kritiek én aan de zeker niet aanstonds, maar toch even zeker wel op den duur verwezenlijkbare, eveneens weloverwogen en gefundeerde voorstellen tot verbetering. Wel zéér bewegend komt deze bewogenheid uit de slotalinea van hoofdstuk VIII : ,,Zoals de scholen vandaag gaan, gaat het volksleven morgen. Men zou het willen schreeuwen van de daken, en hameren in de hoofden: dat de nood bitter is, dat de uitkomst moét worden gevonden. ,,en t o c h . . . . " van de daad. De genezing van de school valt echter niet Het Nederlandse volk van vandaag zou aan zijn toekomst niet beter kunnen arbeiden, dan door thans ingrijpende vernieuwing van het onderwijs te eisen." Waarlijk, ik wens het boek in veler handen. H. R. WOLTJER,

A. L. Janse de Jonge : Karakterkunde, tweede druk, 288 bladz. Uitgave Bosch en Keuning, Baarn. Prijs geb. f 5.90. Het is een feit, dat de verdieping en de verbreding onzer kennis van de menselijke persoonlijkheid niet gebracht heeft, wat men in het begin van onze eeuw verwachtte, n.l. grotere harmonie tussen de mensen onderling. De optimistische klanken, die Heymans in dit opzicht liet horen, zijn niet in vervulling gegaan. Het is dan ook geen wonder, dat de schrijver van het bovengenoemde boek de karakterkunde een bescheiden taak aanwijst en opmerkt, dat ,,de kennis van eigen en anderer karakter toch maar een beperkte invloed heeft op de gedragingen van ons zelf en van anderen". Eigenlijk moet dit niet zo zijn. Wij weten nu immers, dat verschillen in inzicht, in reactiewijzen, in levens- en wereldbeschouwing ten nauwste samenhangen met karakterologische verschillen. Dit besef zou ons veel meer tolerant moeten maken ten opzichte van de overtuigingen van andere mensen, wanneer deze afwijken van de onze. Het is niet iedereen gegeven de resultaten, waartoe de karakterkunde gekomen is, op een voor ieder begrijpelijke wijze uiteen te zetten. Deze gave bezit Janse de Jonge in hoge mate. Men leest zijn boek ,,als een roman". Op heldere wijze laat hij de verschillende karakter-indelingen de revue passeren. De belangrijkste vertegenwoordigers van deze wetenschap, Klages, Kretschmer, Jung, Adler, Heymans, Spranger, worden in het kort besproken. Ieder van hen bekijkt den mens weer vanuit een ^ndere gezichtshoek en ieder onderscheidt zijn eigen „karaktertypen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen