1950 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 52

40

Dr H. P. WOLVEKAMP

normaliter optreedt, omdat in de contactplaatsen tussen twee neuronen de nerveuze seinen slechts in één richting worden doorgegeven. Dat deel van een zenuwcel dat actief is, krijgt aan zijn oppervlak een negatieve electrische potentiaal t.o.v. de delen in rust. Deze zich verplaatsende actiepotentialen kunnen nauwkeurig gemeten worden en zijn een zeer geschikte indicator voor de impulsgeleiding. Eenvoudigheidshalve wordt in het vervolg deze actiepotentitaal met de impuls geïdentificeerd, hoewel dit een nog onbewezen veronderstelling is. In verband met het feit dat er in de laatste jaren wel is verondersteld dat bij de activiteit van het zenuwstelsel rekening zou moeten worden gehouden met de in de microphysica optredende wetmatigheden en dat er dus van een streng gedetermineerd zijn der nerveuze processen geen sprake zou kunnen zijn, dient te worden opgemerkt dat de kleinste eenheid waarmee de zenuwphysioloog momenteel te rekenen heeft, de zenuwcel, als een macrophysisch systeem is te beschouwen. De experimentele gegevens zijn dan ook geheel in overeenstemming met de te verwachten strenge determinatie der in het neuron optredende excitatieprocessen. Een zenuwvezel die electrisch wordt geprikkeld geeft boven een bepaalde prikkelsterkte altijd, daaronder nooit, een impuls door. Zo'n impuls is altijd even sterk (,,alles of niets wet"). Slechts wanneer men verzuimt de zenuwvezel onder constante condities te houden treden afwijkingen op. Ook de onder natuurlijke omstandigheden optredende impulsen, die men in een aantal gevallen in het intacte organisme kan registreren, vertonen dezelfde eigenaardigheden. Er is geen enkele aanwijzing voor het bestaan van wetmatigheden zoals die in de microphysica optreden. Natuurlijk heeft men niet het recht te beweren, dat dergelijke, niet streng causale wetmatigheden, bij verder verfijnd onderzoek nooit zullen worden gevonden, maar er moet nadrukkelijk op worden gewezen, dat er vooralsnog geen enkele aanwijzing in deze richting bestaat. Hiermee verval*tevens de mogelijkheid (o.a. door P. J o r d a n verondersteld) verband te zoeken tussen microphysische nerveuze verschijnselen en het bestaan van een vrije wil bij de mens (15). Trouwens, tegen het leggen van zo'n relatie is ook van kentheoretisch standpunt nog wel een en ander in te brengen. Tenslotte mag niet worden vergeten dat in het intacte organisme bij elke waarneming, elke handeling, duizende zenuwcellen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen