1950 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 13

OVER ADAPTATIE, VARIATIE, MUTATIE EN SELECTIE

5

neming gedaan. Hij kweekte een neurospora die chemoresistent werd t.o.v. sulfonamiden. Nu bleek het p.aminobenzoezuur, dat normaal een antagonist is der sulfonamiden, chemotherapeuticum geworden te zijn. Deze vondst heeft theoretische betekenis. Samenvattend kan vastgesteld worden, dat de chemoresistenlie tegen sulfonamiden belangrijke klinische betekenis heeft gekregen. C.

Penicilline. Al vrij spoedig na de ontdekking van penicilline werd zowel m vitro als in vivo de mogelijkheid van een chemoresistentie aangetoond. M i l l e r ( U S . A ) selecteerde 96 stammen, waarvan er geen enkele natuurlijk resistent was (0,5 eenheid der cc. verhinderde de groei). In een experiment kreeg hij na 147 overentmgen in vitro door een behandeling met subletale concentraties penicilline een volledige groei van de stam bij 5000 eenheden per cc. De gevoeligheid van de stam was dus 10 000 maal afgenomen. Ook m vivo kon chemoresistentie opgewekt worden. De resistentie tegen penicilline heeft m de klmiek geen grote betekenis gekregen. Hiervoor zijn verschillende oorzaken aan te geven. Penicilline moet geinjiceerd worden, zelfmedicatie is dus met waarschijnlijk. De artsen hadden reeds enige ervaring met chemotherapie (sulfonamiden) en er was dus minder aarzeling krachtig werkzame doses te geven. Ook de relatie tussen penicilline en de micro-organismen speelt hier een rol: het induceren van een resistentie — in vitro zowel als m vivo — kost enige moeite. D.

Streptomycine, Na de ontdekking van penicilline ontstond er een ware ,,goldrush" naar antibiotica. Uit deze onderzoekingen resulteerden enkele aanwinsten voor de chemotherapie. Een dezer stoffen, streptomycine, bleek een vrij krachtige werking te ontvouwen tegen de tuberkelbacil. Behalve enkele giftige bijwerkingen (op het gehoor en het evenwichtsorgaan) blijkt het snel optreden van een sterke chemoresistentie een ernstig blok aan het been van dit praeparaat te zijn. Wanneer men meningococcen met streptomycine behandelt, kan men na twee of drie overentmgen de resistentie leeds duidelijk waarnemen ( M i l l e r ) Ook in vivo is dit verschijnsel gemakkelijk aan te tonen. M i l l e r kon twee typen van resistente stammen onderscheiden Eén type was normaal resistent, een ander type had zelfs streptomycine nodig om te leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen