1950 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 61

DE ZENUWPHYSIOLOGIE ALS ZUIVERE WETENSCHAP

49

trekking heeft op encephalografie is in twintig jaar tijds op fantastische wijze toegenomen (33). De afleiding der actiepotentialen vindt bij de mens plaats door schedel en hoofdhuid heen; na hersenoperaties en in experimenten op dieren regelrecht van hersenschors of dieper gelegen hersendelen. Het merkwaardige is nu dat de schorscellen zeer sterk de neiging hebben ,,in groepsverband" in excitatie te geraken. Deze activiteit vertoont dan een duidelijke periodiciteit en ten gevolge van de synchrone werking der neuronen ontstaan betrekkelijk langzaam aangroeiende en weer afnemende electrische potentialen, waarbij B e r g e r onder bepaalde condities in grote gebieden van de hersenschors een rhytme van 8^—12 per sec. vond (a-golven). Men dient zich voor te stellen dat deze langzame golven tot stand komen door summatie van actiepotentialen van millioenen afzonlijke neuronen. Deze vuren een aantal inpulssalvo's, in een eerst steeds toenemend, daarna weer afnemend tempo, af en de summatie van de millioenen hierbij optredende kortdurende actiepotentialen, en de versmelting der opeenvolgende salvo's veroorzaakt de sterke, langzame potentiaalgolven. De overeenkomst met de door A d r i a n en B u y t e n d i j k ontdekte potentiaalgolven in het actieve ademcentrum is frappant. Dit beeld van betrekkelijk regelmatig optredende potentiaalgolven treedt nu slechts op, wanneer prikkels, afkomstig van zintuigen, zoveel mogelijk worden uitgesloten. Deze situatie is tot op zekere hoogte verwezenlijkt bij niet te diepe narcose (bij diepe narcose kan de electrische activiteit geheel ophouden), in slapende toestand en soms ook bij proefpersonen in rust wier aandacht niet op bepaalde zaken gericht is. A d r i a n (1) reahseerde laatstgenoemde conditie door de proefpersoon te laten plaats nemen voor een effen getinte wand of door hem een bril met matglazen te laten opzetten. Hierdoor wordt de invloed van ,,storende" optische prikkels uitgeschakeld. Er moet nog worden opgemerkt dat synchrone potentiaalgolven soms in een groot deel van de hersenschors en sommige dieper gelegen hersengedeelten, soms slechts in een beperkter areaal optreden. Naast ,,zwijgende" arealen vindt men vaak ook gebieden waar veel complexere potentiaalschommelingen optreden, die evenwel soms nog met behulp van geraffineerde mathematische methodes kunnen worden geanalyseerd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen