1951 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 220

196

BOEKBESPREKING

Met de medici van die dagen stond Leeuwenhoek niet op al te goede voet, en hij bestreed hun methoden van purgeren, ader laten en het z.g.n. verbrijzelen van blaasstenen en graveel met medicamenten. Hij was een nuchter en praktisch man en zag de grens van zijn kennis en kunnen goed in. Schierbeek beëindigt zijn tv/eeledig werk aldus: „De grootste uitgave van Alle de Brieven is een bewijs ervoor, dat men in de hoogste wetenschappelijke kringen van ons land Leeuwenhoek weet te eren, dat men in Leeuwenhoek ziet: de vader der microbiologie en één der allergrootsten onder de grondvesters van het mikroskopisch onderzoek! Nederland heeft alle recht om trots op hem te zijn!" Ik zou hier aan toe willen voegen: we kunnen door Dr A. Schierbeek zeer dankbaar zijn dat hij met zo grote liefde en eerbied het werk van Antoni van Leeuwenhoek voor ons ontsloten heeft, en ik kan ieder, die de microscopie en de geschiedenis der geneeskunde en biologie ter harte gaat, niet genoeg aanraden van deze goed verzorgde uitgave kennis te nemen, een standaardwerk, dat ons van het begin tot het einde blijft boeien. Dr L. VAN LOON. Dr A. Verjaal: De ontwikkelingsgang der klinische diagnostiek. 46 blz. Ingen. ƒ 2.50. Erven Bohn, Haarlem, 1951. In het voorwoord stelt de schrijver vast, dat het aantal lezers van een boek vaak omgekeerd evenredig is met het aantal bladzijden druks, zodat hij besloot tot het geven van een korte schets van de ontwikkeling der klinische diagnostiek. Ons land heeft helaas een beperkte markt voor de wetenschappelijke brochure, zó beperkt, dat de uitgevers, bij de hoge kosten van druk en publiciteit, veelal slechts node de uitgave op zich nemen. "Wij missen daarom de brochure-reeksen, waarin, ook thans na den oorlog weer, bijvoorbeeld in Oostenrijk en Duitsland, zo menige belangrijke voordracht of verhandeling het licht ziet. Dit is te betreuren, want de brochure leent zich dikwijls uitstekend voor de belichting van een bepaald aspect, waar geen boek voor nodig is. Op zich zelf echter zou de ontwikkeling der klinische diagnostiek wel eeen uitvoerige bespreking verdienen. Hier worden slechts schetsmatig enkele lijnen getrokken, welke men intussen gaarne even met aandacht zal vervolgen. Het valt op, dat niet alleen de totstandkoming van het corpus Hippocratium, maar ook de figuur van Hippocrates ettelijke malen met grote standvastigheid op omstreeks 300 v. Chr. wordt gedateerd, terwijl alle mij bekende boeken van gezaghebbende historici hem een eeuw vroeger plaatsen (zijn geboortejaar wordt op 460 v. Chr. gesteld, het jaar van overlijden verschillend van 377 tot 355 v. Chr.). Gezegd wordt, dat Hippocrates de palpatie weinig beoefende. In de aphorismen wordt grote waarde gehecht aan de tastbevinding van een gezwel (harde zwelling is kwaad). Terecht wordt de nadruk gelegd op de grote verdienste van Galenus, welke, bij de bespreking van Vesahus' strijd, immers zo licht te negatief wordt gewaardeerd. Aan Paracelsus worden enkele bladzijden gewijd, die in een zo korte schets eigenlijk overbodig zijn. Het is bovendien de vraag, of hij hierin voldoende tot zijn recht komt. Dit schetsmatig geschrift kan dienen voor een eerste kennismaking met het onderwerp. Hoewel voor mijn gevoel binnen het gestelde bestek wel een iets diepergaande bespreking mogelijk zou zijn geweest, en men ook node een enkele aanwijzing tot verdere verkenning van het onderwerp mist, zal dit boekje zeker de waardering vinden, waarop het aanspraak mag maken. L

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen