1952 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 184

92

RONDBLIK

reageren de Amerikanen zelf op deze toestanden vaak op een wijze die duidelijk gedemonstreerd wordt door de veelgehoorde woorden : „Those Europeans, why do'nt they get together?", al slaat deze ontboezeming dan meestal meer op de politiek-militaire verhoudingen. Het is daarom verheugend dat de samenwerking op natuurkundig gebied in zo'n vlot tempo verloopt, al valt het op dat ook op dit gebied Engeland zijn traditionele houding van afwachten en toekijken nog niet verlaten heeft. Het zond n.l. naar de Amsterdamse vergadering van het CE.R.N. twee waarnemers om de besprekingen te kunnen aanhoren. De Engelse physici en technici betreuren dit, te meer daar te verwachten is dat eij. evenals dit in elke universiteitslaboratorium gebruikelijk is, in het op te richten laboratorium wèl zullen kunnen werken. Om de wetenschappelijke doelstelling van het laboratorium te kunnen aanvoelen is het noodzakelijk iets te vertellen van de ontwikkeling van de kernphysica in de laatste jaren. Het begin van deze tak der natuurkunde ligt bij de eerste kunstmatige transmutatie der elementen omstreeks 1933. Hiertoe werden protonen versneld door, vanuit hedendaags gezichtspunt gezien, betrekkelijk lage spanningen van maximaal 1 MV. Deze techniek leidde in de volgende jaren tot de ontdekking van de splitsing van uranium. Gedurende de oorlogsjaren werd juist deze splitsing verder onderzocht en werd er alles opgezet om van een enkele splitsing met een speciale apparatuur te komen tot een plaatsgrijpen van deze reactie in een groot aantal kernen tegelijk. Dit voerde tot de bouw van de z.g. kernreactor, waar deze reactie gecontroleerd verloopt en tevens tot de atoombom, waar de reactie explosief verloopt. Deze ontwikkeling werd zoveel mogelijk geheim gehouden en wordt in de populaire pers aangeduid met de ,,atoom-physica". De verdere voortgang op dit gebied is voornamelijk een kwestie van techniek. In de eerste jaren na de oorlog ontstond er echter parallel meit deze ontwikkeling een tak van de kernphysica die niet geheim werd gehouden en die zich bezig hield met het verder ondeifzoek van wat bij de afzonderlijke reacties met projectielen, die ongeveer 10 MeV energie hebben, optreedt. Men interesseerde zich dus niet voor hetgeen gebeurt als grote hoeveelheden tegelijk reageren, maar voor de concentratie van zoveel mogelijk energie op één deeltje, teneinde de krachten te onderzoeken die tussen de kerndeeltjes onderling werken. Hoewel op dit gebied nog zeer veel werk te doen is, verschoof de frontlinie in de volgende jaren naar nog veel hoger energieën en wel die boven 100 MeV. Er werden hier ontdekkingen gedaan die onze voorstelling over de bouw der materie wezenlijk veranderden. Bij deze energieën treden n.l. verschijnselen op, die voordien slechts zeer spaarzamelijk in de cosmische straling waren waargenomen. Het aantal deeltjes van hoge energie in de cosmische straling is zó gering, dat men er moeilijk mee experimenteren kan. Met nieuw gebouwde apparaten werden deze verschijnselen nu binnen de laboratoriummuren onderzocht. Men vond dat als men met een proton van deze hoge energie andere protonen beschiet, er allerlei nieuwe deeltjes te voorschijn komen. Deze deeltjes hebben een massa die in ligt tussen de massa van het electron en het proton en men noemt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen