1952 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 177

HET ONTWERP ZIEKENFONDSWET

85

gezondheid geen enkele roeping heeft te vervullen. Het onderlinge verkeer toch der mensen, het werken in fabrieken, het tezamen verblijven van een groot aantal individuen in één lokaliteit, enz. brengt bepaalde gevaren met zich mede, welke alleen van staatswege effectief kunnen worden bestreden. Ook is hier met name te denken aan die ziekten, welke niet alleen het individu zelf treffen, maar ook de gezondheid van andere personen kunnen benadelen. Tegen het gevaar der besmettelijke ziekten kan het individu zelf betrekkelijk weinig uitrichten en hem ontbreekt te enenmale de macht dit kwaad te isoleren. Vandaar dat voor de staat in al deze en dergelijke gevallen een belangrijke taak is weggelegd. Uit deze beschouwingen volgt, dat de staat ten opzichte der geneeskundige verzorging slechts een beperkte taak heeft. Primair hebben wij hier te doen met een roeping der onderdanen zelf; de overheidszorg draagt bij deze materie altijd een secundair en bemiddelend karakter of gelijk Diepenhorst het uitdrukt: De Overheid heeft hier slechts een controlerende en aanvullende taak. Samenvattend kan men dus zeggen, dat de hulp van gemeenschap en Overheid er op uit moet zijn de persoonlijke vrijheid zoveel mogelijk onaangetast te laten, het verantwoordelijkheidsbesef levendig te houden en voorts te vermijden alles wat naar bevoogding van de enkeling zweemt (Van Balen en Lindeboom). Principieel gezien is het dus volkomen onjuist het ziekenfondswezen zodanig te ordenen, dat de direct-belanghebbenden (dat zijn de verzekerden en de medewerkers 4) practisch niets te zeggen hebben en de Overheid feitelijk alles bestuurt, regelt en beslist. Nog altijd is hier geldig het woord van Kuyper, volgens wien de inmenging van de Overheid er op gericht moet zijn de zelfwerkzaamheid der organen van het maatschappelijk leven op te wekken, niet om die te vernietigen. Trouwens niet alleen het calvinistisch beginsel „souvereiniteit in eigen kring", maar ook het r.k. subsidiariteitsbeginsel en het z.g.n. neutrale decentralisatie-principe verzetten zich tegen zulk een centralisatie 5). Het streven om allerlei levensverbanden steeds meer te centraliseren, met andere woorden in een keurslijf te persen, dient daarom met beslistheid te worden tegengegaan. „De centralisatiezucht vervlakt steeds meer het leven, doodt het verantwoordelijkheidsgevoel en miskent in feite de spreiding der verantwoordelijkheid" (Van Baren). Decentralisatie daarentegen, aldus de commissie door het Curatorium van het Nederlands Gesprek Centrum in het leven geroepen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen