1953 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 41

DE BETEKENIS DER PSYCHOSOMATISCHE GENEESKUNDE

27

dagelijks aan den lijve ondervonden, krijgt thans een verrassend grote betekenis voor de pathologie. Dit betekent niet alleen, dat de geneeskunde nu stelselmatig in het veld van haar wetenschappelijk beschouwen betrekt, hetgeen vroeger even stelselmatig aan de medische kunst werd overgelaten, maar bovendien, dat haar positie, haar plaats in de encyclopaedic der wetenschappen een wijziging ondergaat, en dat zij haar object anders moet omschrijven en methodisch minder eenzijdig te werk| gaat. Dat betekent ook, dat de philosophische vooronderstellingen thans anders liggen dan vroeger. De Cartesiaanse volstrekte scheiding tussen het materiële en het psychische, tussen de res extensa en de res cogitans, tussen natuur en geest, heeft wel aan de natuurwetenschap een garantie voor een zelfstandige plaats gegeven, maar op den duur de harmonische ontwikkeling van de geneeskunde geschaad. De opvatting van het lichaam als een zeer ingewikkelde, maar toch autarke, physico-chemische machine, die bij voorkeur bovendien nog ateleologisch is te verstaan, omdat ze voor de geestelijke nazaten van Descartes niet meer de creatie van een hoogste intelligentie was, — die opvatting biedt geen basis meer voor de psychosomatische geneeskunde. Het duidelijkst is dat misschien uitgedrukt door den bekenden psychosomaticus Alexander, welke vaststelde : „Het meest belangrijke feit, dat we van het levensproces kennen, is dat de geest het lichaam beheerst" 3). Ziedaar het meest krachtige vaarwel, toegeworpen aan de machine-theorie, het definitieve afscheid aan het mechanistisch postulaat, gegeven onder dank voor de bewezen diensten. Voor het psycho-somatisch besef zijn de physieke en psychische processen ondeelbaar verenigd in één biologisch stelsel, en, hoe dan ook, op het intiemst verbonden. De eenvoudige iuxtapositie, die Sherrington in 1933 slechts zag, voldoet niet — in 1947 erkende de toen 90-jarige neurophysioloog in de verbinding van het physische en het psychische de finale en uiterste integratie te zien, die het individu compleet maakt 4). De integrale eenheid, zoals wij die ieder ogenblik beleven, is het uitgangspunt en de grondgedachte. De leidinggevende periodiek Psychosomatic Medicine heeft zich van meet af afkerig betoond om in het 'algemeen den aard van het verband van lichaam en ziel te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen