1953 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 220

194

H. K. OOSTERHUIS

de beantwoording van deze vraag niet altijd even gemakkelijk is. Immers, ik geloof wel te mogen aannemen, dat er geen merkbare verschillen zijn aan te tonen in de eindopbrengsten van een of andere organische synthese, wanneer deze al of niet door een christen is uitgevoerd. Toch is er een heel duidelijk en positief antwoord op deze vraag mogelijk en dit is dan ook tevens de reden, dat ik als onderwerp voor hedenmiddag de spierchemie heb uitgekozen, ondanks het feit, dat door mijzelf hierover nog nooit enig onderzoek is verricht. Wat is namelijk voor vele onderzoekers de drijfveer geweest om juist deze spierchemie met zoveel enthousiasme onder de loupe te nemen? Niets 'anders dan een poging om een antwoord te vinden op de vraag naar het grootste mysterie, dat de mensheid sinds eeuwen bezighoudt, het geheim van het leven. En juist in deze spierchemie meent men een oplossing of toch op zijn allerminst een aanwijzing te kunnen vinden. Terwijl het dier gedood is, kan men de geïsoleerde spier nog urenlang allerlei contracties laten uitvoeren en een geïsoleerd hart kan men nog tijdenlang laten doorkloppen. Wat een triomf was het niet toen Erdös vond, dat de rigor mortis terug te voeren was tot een doodgewone chemische reactie, de ontleding van het A.T.P. en zeker niet te wijten is aan het langzaam wegvlieden van dat geheimzinnige iets, dat we het leven noemen. We hebben gezien, hoe de spier kon worden uiteengerafeld tot in zijn kleinste componenten, de eiwitmoleculen; en weliswaar zijn we nog niet in staat eiwitmoleculen in vitro uit wat anorganisch materiaal te synthetiseren, zoals Kolbe zijn azijnzuur of Wöhler zijn ureum, maar wie weet wat de toekomst nog eens brengen zal. Maar ook al zou de mens er in slagen de materie ooit nog eens zodanig te beheersen, dat hij in staat zou zijn alle moleculen en atomen te ordenen en te rangschikken als in een levend organisme, dan zal er nog altijd één ding blijven ontbreken en dat is nu juist datgene wat men zoekt: het leven ! Als het dan niet mogelijk is om met deze spierchemie achter het raadsel van het leven te komen, hebben deze onderzoekingen dan nog wel waarde? Hierop moet ik antwoorden met een volmondig ja ! Stellig is de mogelijkheid zeer groot, dat we door het verdiepen van onze inzichten in het mechanisme van de spieren op de duur achter de aard van vele stoornissen zullen kunnen komen en in staat zullen zijn deze te verhelpen. Ik denk b.v. aan de rheuma. Het kan dus tot heil strekken van de lijdende mensheid. Maar ook al zou dit niet het geval zijn, dan hebben dergelijke onderzoekingen waarde. Immers we

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen