1953 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 204

178

L. ALGERA

In de normale stofwisseling wordt het alcapton geoxydeerd, maar bij alcaptonurie blijft deze oxydatie uit, roet het gevolg, dat het zich ophoopt en in de urine wordt uitgescheiden. Volgens Garrod is deze oxydatie afhankelijk van één bepaald gen. In 1914 vond de Duitse chemicus Gross, dat patiënten, die aan alcaptonurie lijden, in hun bloedserum een enzym missen, dat bij normale personen de oxydatie van alcapton katalyseert. Op grond van deze gegevens komt Garrod in 1923 tot het opstellen van de relatie : gen — enzym — specifieke chemische reactie. Volgens deze relatie ontwikkelt een bepaalde eigenschap zich uit een gen op deze wijze, dat het gen de vorming van een enzym beheerst, welk enzym een bepaalde chemische reactie katalyseert. Een soortgelijke opvatting vinden wij gelijktijdig ook bij andere onderzoekers. Orftlow neemt aan, dat bij de haarkleur van zoogdieren de vorming van de melanine pigmenten via enzymen onder genetische controle staat. Hetzelfde geldt voor bloemkleurstoffen, met name de anthocyanen. Het experimentele bewijs, dat genen stoffen kunnen vormen, die een rol spelen bij de ontwikkeling der eigenschappen, kwam van verschillende zijden ongeveer gelijktijdig in het jaar 1935. In 1935 publiceert Hammerling zijn proeven met wieren van het geslacht Acetabularia, nl. Acetabularia mediterranea en Acetabularia Wettsteini. Beide soorten hebben de vorm van een parasol, die bestaat uit een steel en een scherm. De afmetingen van steel en scherm en ook de inwendige bouw van het scherm verschillen bij de beide soorten zeer duidelijk van elkaar. Het geheel bestaat uit slechts één enkele cel. Aanvankelijk bevindt de kern zich aan de basis van de steel en pas later begeeft deze zich naar het scherm. Het eerst ontwikkelt zich de steel en daarna verbreedt de steel zich aan haar top tot het scherm. Hammerling sneed nu in een vroeg ontwikkelingsstadium de top van de steel van Acetabularia mediterranea, waarin zich dus geen kern bevond, af en entte deze op het onderstuk van een 'afgesneden steel van Acetabularia Wettsteini, waarin zich de Wettsteini-kem bevond. Aanvankelijk ontwikkelt deze top zich nog als een mediterranea, maar de ontwikkeling begint steeds meer in Wettsteini-richting te verlopen en het scherm, dat tenslotte ontstaat, is van het zuivere Wettsteini-type. Deze proeven zijn op eenvoudige wijze te verklaren door aan te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen