1954 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 224

190

G. A. LINDEBOOM

kundige hulp mag zoeken, doch zich enkel en alleen op het gebed moet verlaten, veelal op grond van Jacobus 5. Wie hiervan voor zich zelf overtuigd is, moet er naar handelen. Bedenkelijk, of liever ontoelaatbaar wordt het, vi'anneer ouders, die zulk een mening zijn toegedaan, aan hun kinderen de hulp van den dokter onthouden, en bij voorbeeld bij een kleuter, die dreigt te stikken door de croup, gaan zitten bidden in plaats van den dokter te halen. Een onjuiste waardering van de medische wetenschap als zodanig kan ook in het spel zijn. De zelfverzekerdheid in de geneeskunde, uitkomend in de practische houding van sommige artsen, die zich verheffen op hun kennen en kunnen en niet letten op de grenzen daarvan, die ze toch dagelijks ervaren, kan den gelovige soms afstoten. Dat neemt toch niet weg, dat ook de (profane) medische wetenschap een gave Gods is, dat haar ontwikkeling niet om gaat buiten zijn voorzienig bestel, dat ook in haar genezingen Gods hand is. In ieder geval moeten wij met kracht positie nemen tegen de afwijzing van geneeskundige hulp in sommige kringen van gebedsgenezing, en de daaruit voortvloeiende practijken. Een sprekend voorbeeld is de volgende waarneming. In December 1952 werd op de afdeling Inwendige Geneeskunde der Vrije Universiteit (in het Gemeente Ziekenhuis op het Weesperplein) een 61-jarige man opgenomen in een toestand van zeer zware bloedarmoede, waarbij het aantal rode bloedlichaampjes nog slechts ongeveer 1 millioen (20 % van het normale) bedroeg. Het bleek, dat hij sinds 1943 lijdende was aan pernicieuze anaemia en hiervoor geregeld tot einde Februari 1952 met leverinjecties behandeld was. Hij wilde echter gaarne van deze inspuitingen af en geheel genezen zijn, en zocht aanraking met den leider van een kring van gebedsgenezers. Bij het eerste bezoek aan dezen Broeder G., bad de laatste met diens vrouw, en den patiënt, na het lezen van een gedeelte van Jacobus 5, vurig om genezing en legden zij elkander de handen op, Ook werd de patiënt gezalfd (het voorhoofd bestreken met één vinger met zalf). Hierna zeide de Broeder: „Je bent nu genezen. Dus niet meer naar den dokter gaan en geen medicijnen meer nemen". De leverinspuitingen werden dus ook gestaakt. Op een gebedssamenkomst werd patiënt later nog opnieuw gezalfd en de handen opgelegd en in zijn overtuiging, genezen te zijn, versterkt. Na een half jaar zag zijn omgeving echter duidelijk, hoe hij zeer bleek werd, waardoor tenslotte een spoedopname noodzakelijk werd. Deze man zou zijn overleden, indien niet het gebrek aan vitamine B^a, dat zijn ziekte

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen