1954 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 143

DK MENS IN DE GENEESKUNDE

117

ming en gedrag, denken en voelen, karakter en wil, ook zelfs het vroomheidstype en de religieuze belevingen vast schijnen te stellen. En de arts — voorzover hij niet volkomen geabsorbeerd wordt door de vurige belangstelling voor het lichamelijk ziektegebeurcn, doch nog een oog houdt op den zieken mens, — is maar al te zeer geneigd hem met een medelijdende blik te beschouwen als een hulpeloze homunciilus, een mensje, dat nog wat tegensputteren kan, maar met wie het straks volkomen is gedaan. Dan is het goed er aan te herinneren, dat er zelfs in de ziekte met een mens iets gebeuren kan, dat wetenschappelijk onverstaanbaar blijft, — een geestelijk iets; dat er ook geestelijke factoren zijn, wier invloed reik tot in ziel en lichaam beide. Het is voorwaar voor een arts niet licht een mensbeschouwing vast te houden, die ook rekent met en gelooft aan de geestelijke zijde van den mens, — en zijn spiritualiteit integreert in het medisch denken en doen. In de kelders onder de snijzaal van het anatomisch instituut van de Rooms-Katholieke universiteit te Fribourg in Zwitserland, — waar de cadavers bewaard worden, waarop de studenten zich oefenen — hangt tegen den muur een crucifix. Dat betekent, dat die Uni\'ersitcit tot in de meest sinistere ruimte van haar medische faculteit een symbool heeft geplaatst, dat herinneren moet aan de onvergankelijkheid van den mens. Moeilijker dan het plaatsen van een crucifix is het, in het mouvement van een medisch grootbedrijf, dat een academisch ziekenhuis nu eenmaal is, of in de afmattende dagelijkse practijk van den huisarts, het besef levend te houden, dat de zieke mens veel meer is dan een 'homo machina, méér ook dan een homo natura, maar in zijn pneuma, zijn spiritualiteit zijn diepste wezenskem heeft, en daarom een homo aeternus is, die het natuurlijke en ook het psychosomatische leven transcendeert. SUMMARY : In a general lecture for students of all faculties the place of man in modern medicine is discussed. Not only the older mechanistic concept of man (homo machina), but also the biologistic approach to the patient (homo natura) are incomplete, as spirituality is the essential feature of human nature, related to his eternal destiny (homo aeternus). So psychosomatic medicine should develop itself in an anthropological direction.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen