1954 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 208

174

K. J. POPMA

Deze splijting is een schade, die radicaal wordt toegebracht aan de hogere Amerikaanse middenstand. Zij zijn de nazaten van gezonde kolonisten en gaan aan hun welvaart te gronde. Hun goede leven legt een zware druk op hun menszijn, ze komen om in verveling — hun bestaan is zonder gevaar — en uniformiteit: hun fraaie huizen zien er van buiten en van binnen allemaal net eender uit, hun opvattingen over liefde, vriendschap, eerlijkheid, trouw, gezonde politiek en wat dies meer zij, zijn alle dolmakend uniform. Door deze verveling en ergernis aan het uniforme ontstaat geleidelijk en noodlottig een verlangen naar iets anders, men zoekt dat andere in een dwaze liefhebberij, een onfatsoenlijke verhouding, maar op den duur bevredigt ook dat niet. De druk blijft aanhouden en splijt het menszijn, Ten slotte wordt de wereld in plaats van natuurlijke omgeving een onwerkelijkheid, waaruit alleen zelfmoord of een fikse wereldoorlog redding kan brengen. Men kan op verscheiden fouten wijzen. Het sociologisme van Bromfield is stellig een beetje goedkoop; hij is, mogelijk mede met het oog op de verkoopbaarheid van het verhaal, grif bezweken voor de verleiding, die stilering doet aanzien voor inzicht. Een fout die bij veel romanschrijvers voorkomt. Ook de psychologie is niet onaanvechtbaar: dat ontginnen en hard werken aan een volgende generatie welvaart en schizophrenic moet brengen, is niet aannemelijk gev/orden. Toch is er iets profetisch in dit verhaal, ondanks alle goedkoopte. Hij laat een vertegenwoordiger van de door hem bedoelde klasse peinzen: „Perhaps all of us are in one degree or another schizophrenics. Only the simplest and most primitive of men living in a simple tribal community with a minimum of taboos escapes those pressures which split and divide us, which force us into suppressions and hypocrisies and snobberies and pretense", 185. „I think, very possibly, we were sick of middle-class American life which at the age of all of us had become merery a treadmill on which we ran endlessly day after day without ever arriving anywhere", 205. Het duidelijkst zegt de auteur waar hij het zieke ziet in een vergelijking van de door hem bedoelde klasse met het type Babbitt: „When I am writing of these men I am not writing of Babbitts. There are no more Babbatts. They belonged to a certain phase of American life and that phase has paused. Babbitt, with his bumptiousness, his good nature, his extreme extroversion, the noisiness which covered up his ignorance, is today a curiosity and in many ways an outcast. All his qualities, his very problem, have been supplanted by a kind of sickness and confusion unrecognized by the

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen