1954 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 66

50

G. A. LINDEBOOM

logische belangstelling en godsdienstige gevoelens zeer te hebben aangewakkerd. Reeds in 1529, dus op 18-jarigen leeftijd, werd hij secretaris van Juan de Quintana, de biechtvader van Karel V, die zijn vorst op zijn reizen vergezelde. Zo kwam ook Servet in Italië en in Duitsland, waar hij in aanraking kwam met de opkomende Reformatie. Hij toonde zich een vroeg-rijp, begaafd theoloog, die zich echter noch met de Rooms-Katholieke, noch met de reformatorische opvatting van het Christendom kon verenigen. Al spoedig bleek hij overwegende bezwaren te hebben tegen het centrale dogma der Drie-eenheid, dat hij meende te moeten bestrijden. Servet was een antitrinitrariër, en ontwikkelde zijn inzichten in een in 1531 verschenen boek met den veelzeggenden titel; De Trinitatis Erroribus per Michaelem de Serveto, alias Reves, ah Aragonia, Hispanum, dat twee jaren later gevolgd werd door een ander over hetzelfde thema: Dialogorum de Trinitate libri duo. In de volgende jaren begaf hij zich naar Lyon, waar hij als corrector op een grote drukkerij werkte en wetenschappelijk bezig was, zoals blijkt uit de door hem verzorgde nieuwe uitgave van de Geographie van Ptolemaeus. Ongeveer op 25-jarigen leeftijd hervatte hij zijn universitaire studiën, thans in Parijs, aan de Sorbonne, echter onder den naam van Villanovanus. Hier schijnt hij Calvijn het eerst te hebben ontmoet. Al spoedig vatte hij belangstelling op voor de geneeskunde, met name de ontleedkunde. Hij diende Guenther von Andernach (1505—1574), die enig tijd aan de Sorbonne de anatomie heeft gedoceerd, een paar jaar als prosector. Guenther von Andernach was een anatoom, die nog vast geloofde in de juistheid van alles, wat Galenus (130—200 n. Chr.) over zijn vak had gezegd. Zelf seceerde hij niet. Maar hij wist blijkbaar zijn medewerkers goed te kiezen; als prosector heeft hij in Parijs twee mannen, wier namen in de geschiedenis der geneeskunde een blijvende plaats hebben: Vesalius en Servet. Vesalius, die later in een strijd met Andernach werd gewikkeld inzake de betrouwbaarheid van Galenus, getuigde van Andernach, dat hij hem nooit een ontleedmes had zien hanteren dan aan den maaltijd bij het verorberen van een stuk wild. Andernach roemt in een boek over de ontleedkunde zijn beide prosectors. Servet beschrijft hij als een ijverige helper, een zeer ontwikkeld man en uitstekende kenner van Galenus: „Michael Villanovanus familiariter mihi in consectionibus adhibitus est, vir omni literarum ornatissimus, in Galeni doctrina vir nulli secundus".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen