1954 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 141

DE MENS IN DE GENEESKUNDE

115

zich samen tot de vier wanden van zijn kamer. Men kan samen leven met een ander, men moet tenslotte alleen sterven. Daarom liggen sommige mensen liever op een zaal, al kunnen ze een kamer alleen best betalen in het ziekenhuis. Ook dan nog vluchten ze voor de stem van hun innerlijk zelf. Want onherroepelijk gaat de zieke, die over zijn geestvermogens beschikt, zich veel intensiever bezig houden met zichzelf. Misschien mag ik, om aan te tonen, dat dit alles maar geen beweringen zijn van psychologen en psychiaters, maar werkelijk gewoon menselijke ervaringen, U een passage citeren uit een, overigens niet bekende, Engelse roman. De auteur i) beschrijft daarin de gewaarwoordingen van iemand, die genezende is van een acute, hevige, koortsige ziekte, in dezer voege: ,,In de eerste heldere momenten in den loop van de koorts, had hij ziekte louter beschouwd als een onaangename inbreuk op de normale loop van zijn leven, dat hij, als hij weer eenmaal beter was, precies kon opnemen, waar hij het had gelaten. Nu was hij daar helemaal niet zeker van. Ziekte geeft iemand een zekere vrijheid, een edelmoedigheid en dikwijls een medelijden met zichzelf, hetwelk in een fijn georganiseerd wezen de meest verwarrende gevolgen kan hebben. Het brengt een individu van aangezicht tot aangezicht met een zuiver individueel probleem. Hij kan lang in het sociale patroon het zicht op zich zelf hebben verloren, maar in de ziekte worden zijn ogen naar binnen gedraaid. Hij strijdt met een toestand, die primair alleen hemzelf kan vernietigen of veranderen. En die private, innerlijke wereld. .. . brengt onder zijn aandacht weifelingen, wensen, herinneringen, die zijn werkzaamheden lang hebben veronachtzaamd, en de roep om een groter aandeel in het toekomstige leven, dat hij zal leiden". Wij horen in deze beschrijving, hoe een reconvalescent na zijn ziekte het leven anders tegemoet treedt. Zijn ziekte gaat niet langs hem heen, ze krijgt een prospectieve betekenis, ze wordt zinvol verwerkt en leidt tot een re-organisatie van het leven. Hetzij men de ziekte opvat als een straf van de hemel, of als een aansporing tot verandering, loutering, catharsis — de ziekte heeft dan altijd een zin. Er zijn tenslotte twee grond-opvattingen van de ziekte, die polair tegenover elkaar staan, en die beide in het medisch-wijsgerige denken van alle eeuwen aan bod komen, beide ook door zieken zelf worden gekoesterd: de ziekte is of accident dj expressie. ^) Laurens van der Post. In a province, London 1934, p. 29.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen