1955 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 261

HET „HERDERLIJK SCHRIJVEN"

léè

als ik hier iets zie van een opeisen voor de Kerk van het recht en de plicht op cultuurterrein te spreken. De onmiddellijk aansluitende (mij overigens ietwat duistere) zin wijst trouwens ook in die richting : „Alleen vanuit dit heilige midden vanwaar wij als christenen allen in de cultuur uitgaan, mogen wij de evenwichtige wijsheid verwachten, die onze persoonlijke beslissingen en houdingen (van individuen of verenigingen) voor verwereldlijking, verstarring en vereenzijdiging bewaart". Hoe langer ik over dezen zin nadenk, hoe duisterder hij mij echter wordt. Ik zou zeggen, dat die broodnodige „evenwichtige wijsheid" van God mag en moet verwacht worden (Jac. 1 : 5), maar hier lees ik „alleen vanuit dit heilige midden", dat, in het verband toch niet anders kan betekenen dan „de Kerk", waarbij dan nog open blijft de vraag of hier „de algemene (katholieke) Kerk" bedoeld wordt dan wel de Nederlands Hervormde Kerk. Op blz. 35 wordt, weliswaar, gezegd: ,,Daarom hebben wij dan ook vaak eenvoudig gesproken over de Kerk zonder meer, zonder een scherpe begripsmatige onderscheiding tussen beide kerkbegrippen te maken", hetgeen dan nog enigszins nader toegelicht wordt. — Ik kan het echter niet anders dan betreuren, dat de genoemde scherpe begripsmatige onderscheiding niet vaker gehanteerd is; het zou m.i. aan de helderheid ten goede zijn gekomen. Nu zit men op tal van plaatsen in het betoog met de vraag, welke „kerk"' bedoeld is. Maar de Synode wapent zich van te voren tegen alle verwijt van moeilijk begrepen te worden door de opmerking (blz. 36): „Wat vi'ij zeiden, kan slechts worden begrepen door hen, die beseffen vanuit welke werkelijkheid wij spreken en welke kracht ons drijft". Het kan uiteraard niet mijn bedoeling zijn een theologische waardering te geven. Wel besef ik, dat aan het herderlijk schrijven een bepaalde theologie of, misschien juister gezegd, bepaalde theologieën ten grondslag liggen, maar in bijzonderheden te treden op dit punt ligt volkomen buiten mijn competentie. Ik heb slechts vanuit het gezichtspunt van het werk onzer Vereniging enkele opmerkingen willen maken. Ik wil daarbij ook niet laten te wijzen op het laatste hoofdstuk „de Kracht der Verwachting", dat mij het meeste geboeid heeft. „Naar Gods belofte verwachten wij een nieuwe aarde waar gerechtigheid woont (2 Petr. 3 : 1 2 ) " . . . . „Zo is de verwachting de grond zowel van onze standvastigheid als van onze nuchterheid". Welke m.i. gegronde bezwaren ook tegen dit „Herderlijk schrijven" ingebracht kunnen worden, zo hoop ik toch, dat het ook in onzen kring vele aandachtige lezers zal vinden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen