1955 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 137

lR.ondhlik GELOOF EN WETENSCHAP Laat ons eerlijk zijn: in ons eigen tijdschrift uiten we ons min of meer vrij over de problemen van geloof en wetenschap — ik zeg min of meer; want blijft er toch niet veel ongezegd? — maar in onze artikelen in wetenschappelijke periodieken houden we ons aan de regels van het spel, nemen we veelszins strikte neutraliteit in acht, en 'kan veelal geen sterveling uit den inhoud ervan vermoeden, dat we, ergens anders dan, trachten tot een synthese van geloof en 'wetenschap te komen. Het is me meer dan eens opgevallen, dat men in Amerika in dit opzicht somtijds van een ruimere opvatting is. Jaren geleden heb ik in deze rubr'ek er eens op gewezen, naar aanleiding van het feit, dat een geleerde op een wetenschappelijk congres een voordracht over electronenmicroscopie besloot met de uitroep: .,Generation after generation will tell the wonders of the Lord". ^) In een zéér specialistisch tijdschrift: ,,Diseases of the Chest" trof me dezer dagen een pleidooi voor meer plaats voor den zielzorger in het sanatorium. De schrijver, R. E. Trail, wenst, krachtens de ,,Summary", terug te keren tot de studie van den mens in zijn geheel zoals hij gezien werd door den vroeg-Christelijken geneesheer, en zoals hij behandeld werd in de eerste hospitalen van de Christelijke kerk. Of er voldoende historische gegevens bestaan om dit aan te nemen, weet ik niet. Maar het gaat eigenlijk om de overtuiging van den schrijver over de betekenis van religieuze factoren voor de genezing van den tuberculose-lijder. Er behoort toch moed toe om deze aldus onder woorden te brengen : ^) „I am old fashioned enough to believe that all attempts to deal with the psychology of the tuberculous fail insofar as they set themselves up as a substitute for, and not as a complement to, religion. While it is equally dangerous to let loose in the sanatorium the priest who gives non-medical exhortations on psychiatry as to allow the atheist psychoanalyst to advise the devout Christian, I am convinced that the best friend of the patient and of his sanatorium physician is the understanding minister of religion. Through him we have the disciplines of religion in selfcontrol balanced with the superimposed authorities of medicine in the humane application of sanatorium routine. No matter how often our materially-minded economitsts repeat their half-truth that happiness has its real basis in a planned security, history shows clearly that without ritual, myth or religion, man must die. Here the words which Shakespeare put in the mouth of Lady Macbeth's physician are, I believe, particularly apt: „More needs she the divine than the physician". Equally did Talleyrand state a profound truth when he wrote „The main instruments of healing — prevention, respect, faith and gratitude. The wounded who have received consolation, the sick who have been persuaded to hope, are already in a state to be cured."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen