1955 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 317

RAAKVLAKKEN TUSSEN MEDISCHE EN PASTORALE ZORG

245

heeft. Bekend is de publicatie van een, naar ik mij meen te herinneren, Londens ziekenhuis. Men heeft daar het lot nagegaan van de patiënten, die genezen deze kliniek hebben verlaten. Het is gebleken, dat het overgrote deel van deze nu gezonde mensen binnen betrekkelijk korte tijd opnieuw ziek zijn geworden, dikwijls aan een geheel andere ziekte, dan waarvoor ze in het ziekenhuis waren opgenomen. Trouwens, iedere huisarts zal dergelijke gevallen kunnen noemen. Hieruit blijkt, dat er bij het ziek worden meer factoren een rol kunnen spelen, dan enkel lichamelijke. De psychosomatische geneeskunde stelt de vraag naar de plaats van een bepaald lichamelijk ziektegebeuren in verband met de psychische voorgeschiedenis, gezien tegen de achtergrond van het totale menselijk bestaan van de patiënt (Pierloot) i). Echter de vraag, wat men onder het totale menselijke bestaan van de patiënt wil verstaan, is belangrijk. Bij het bestuderen van de psychosomatische geneeskunde krijgt men de indruk, dat er veelal een bepaalde wereldbeschouwing van de onderzoeker een rol speelt. Reeds het feit, dat de geneeskunde zich dikwijls heeft bediend van onderzoekingen op het dier en van daaruit parallellen heeft getrokken naar de mens, waardoor men zeer belangrijke ontdekkingen heeft gedaan, speelt ook een rol bij de bestudering van die ziekten, welke wij psychosomatosen plegen te nomen. Waren niet de onderzoekingen van Pawlow, om maar één te noemen, oorzaak, dat er een tijd is geweest, dat men alle psychische verschijnselen bij de mens als een zeer ingewikkeld systeem van voorwaardelijke reflexen beschouwde? Ook hier weer het parallelisme tussen mens en dier. De onmogelijkheid om op een bevredigende wijze psyche en soma onder één noemer te brengen, de steeds doorgaande specialisering, waarbij de beoefenaren van de geneeskunde elkander nauwelijks meer kunnen verstaan (denk aan de somatisch georiënteerde specialismen tegenover de psychiatrie), dit alles geeft een onbevredigd zijn bij de artsen en heeft geleid tot een eenzijdigheid, waarbij elke specialist en uiteindelijk iedere arts een beperktheid van blik heeft gekregen, die het hem wel zeer moeilijk maakt het geheel te overzien en waardoor de mensbeschouwing van de chirurg en die van de psychiater, om maar willekeurig twee specialismen te noemen, mijlen ver uiteen zijn komen te liggen. Denkt niet de chirurg hoofdzakelijk anatomisch en maakt de psychiater niet meer gebruik van datgene, wat de psycho-analyse en de 1) Pierloot — Algemene problemen van de klinische psychosomatiek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen